تو کیستی، تو چیستی؟

که رنگ لاله‌ها

ز دیدن تو زرد می‌شود

و باغ از تو بی‌پرنده می‌شود

تو کیستی، تو چیستی

که عطر یاس و نسترن

و سکر بادهٔ کهن

ز دیدن تو می‌پرد

و از تو شادی و فراغ و امن

بدل به رنج و داغ و درد می‌شود

تو کیستی که پیش قلب سنگ تو

سرشک و ضجه به ز شادی است

چرا پسند آن دل پلید تو

عزا و مرگ و نامرادی است

تو کیستی که از تو شد

لبالب از سرشک و خون ایاغ ما

دگر بهار سر نزد به باغ ما

تو کیستی که باورت شده است

که مهتری به کشتن است و بستن است

چه بی‌خرد، چه بی‌هنر، چه شوم و بد

کسی، خسی، که شیوه‌اش

همیشه دل شکستن است

تو کیستی که باورت شده است

و برده‌ای گمان که خلق

هماره برده‌اند و بنده‌اند و برّه‌اند

و گرگ هرچه کرد و می‌کند روا بود

تو کیستی که بهر یک دو روز کرّ و فر

برای آب جوجه و تملّقی ز گزمه‌ها

به خاطرت جوان و پیر رنجه می‌کنند

تو خفته مست و صد حسین و شمر

شکنجه می‌شوند، شکنجه می‌کنند

برو که خاک بر سر تو و شعور تو، غرور تو

بمان که بنگرد زوال خویش چشم کور تو