از بس که جات او بالا بالایهٔ خان داداش

پایین تو نمدنی که چه غوغایهٔ خان داداش

اسمت خدایه و به جز ای اسم هیچ و هیچ

ذاتت ز هرچه وصف مبرّایه خان داداش

کارات به قول او یره همشهریما، بهار:

چون خودت تموم معمّایه خان داداش

یا دست اردشیر مخه اویم درازدست

یا دامن قبای تو کوتایه خان داداش

اینار تو خلق کردی با ای خُلق و خویِ شا

الحق که جای سیر و تماشایه خان داداش

یک جاگلوی زنده‌ها ره هی خِچار مدن

یک‌جا عزای سیل‌زده‌ها رایه خان داداش

ای قصه مثل «دلبر جانان» حافظه

یا داستان قیسه و لیلایه خان داداش

او آسیای شرقی و آمریک و تق و توق

ختمش مگی به محشر کبرایه خان داداش

القصه مثل اوسِنِه‌یه کار و بار ما

یک‌بوم و دو هوا نه، هواهایه خان داداش

یک‌جا ز گوشنگی موکوشن دسته دسته خلق

یک‌جا کلوب گربه و سگ‌هایه خان داداش

بمب اتم مسازن، یا بمب ئیدروژن

ای دفعه تا کجا هیروشیمایه خان داداش

چنگالشا ز خون ضعیفا گریفته رنگ

از صلح حرفشا و مدارایه خان داداش

عیناً حدیث کیسنِ دزد و دم خروس

دعوی صلح و فتنه و دعوایه خان داداش

یک روز تق تق، اندونزی صد هزار نفر

یک هو دبگه سوکارنو مقوایه خان داداش

ای وضع عصر ما که یکی گفتم از هزار

عصر جنون و قیّه و غوغایه خان داداش

از کار دگرون دبگه بس، از خودم بگم

ای چرخ پندَری هوویِ مایه خان داداش

یک عمر کرده پاشه تو کؤشای مو بی‌مزه

عاشق مگی به ای لخه کؤشایه خان داداش

از خواب گذشته بخت مو کارش، که مرده پاک

چاره‌ش به دست حضرت عیسایه خان داداش

نه حال مونده واز بِرِی ما، نه دل دماغ

گیرم بهار و فصل تماشایه خان داداش

گو که بساط عیش همه غیر مفلسا

هرچی گریفت و گیره بِریِ مایه خان داداش

مفلس گمون کنم که شده مشتق از فلوس

بیچاره زندگیش مث شوروایه خان داداش

«ذات‌الریال» از همه‌ی دردا بدرته

هرکس بگیره سیر ز دنیایه خان داداش

به به از ای لغت‌نمه‌ها، ای، کو قدر دون

فی‌الواقع عماد تو دریایه خان داداش