هدیه‌ای گرچه سخت ناچیز است

چون تو پوشی خطای من پوشد

هدیه بردن به دوست آیینی است

که در آن مور نیز می‌کوشد

عشق اما خلاف آیین‌هاست

شیرِ اشتر ز گاو نر دوشد

چون درآید به مغز نغز کسی

بگسلد بند و پند ننیوشد

کارها جز به رسم و راه کند

ماه مرداد پوستین پوشد

روی شیرین ز سنگ بتراشد

جان شیرین به عشق بفروشد

همچو گل گاه بر عیش خندد

همچو می گاه بی‌طرب جوشد

چون چنین است هدیه بردن را

جان عاشق ز شرم بخروشد

لیک با این همه امید که دوست

ساغر لطف با رهی نوشد

آری این هدیه گرچه ناچیز است

چون تو پوشی خطای من پوشد