کس خلد و حجیم را ندیده‌ست ای‌دل
کاو کس که از آن‌جهان رسیده‌ست ای‌دل؟
امید و هراس ما به چیزی‌ست کزان
جز نام نشانی نه پدیده‌ست ای‌دل
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
کس خلد و حجیم را ندیده‌ست ای‌دل
کاو کس که از آن‌جهان رسیده‌ست ای‌دل؟
امید و هراس ما به چیزی‌ست کزان
جز نام نشانی نه پدیده‌ست ای‌دل
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ناامیدی انسان‌ها از دیدن بهشت و خلود اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی نتوانسته به آنجا دست یابد. او بر این نکته تأکید دارد که امید و ترس انسان به چیزی است که تنها نامش باقی مانده و از آن هیچ نشانه‌ای وجود ندارد. در واقع، زندگی دنیوی بدون یقین به وجود آینده‌ای بهتر، همواره با تردید همراه است.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس بهشتی بزرگ و باشکوه را ندیده است، ای دل! تو هم بدان که کسی که از آن دنیا آمده، این زیبایی را تجربه نکرده است.
هوش مصنوعی: امید و ترس ما به چیزی وابسته است که غیر از نام آن هیچ نشانه و حقیقتی ندارد، ای دل.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.