گفت بلبل من دگر نایم بباغ
زانکه دارم دل ز جور او بداغ
بیوفائی پیشه دارد آن صنم
لاجرم از دور بانگی میزنم
گر بدانی سازگاری میکند
مهر پیوندی و یاری میکند
عاشق خود را نمیراند ز پیش
میشدم نزدیک او با جان خویش
چونکه با عاشق نمیسازد دمی
بهر دل ریشان ندارد مرهمی
من چرا آیم بباغ و بوستان
تا کرا بینم میان گلستان
خوبرو هستند در عالم بسی
نیست اندر نسل آدم زو کسی
مشتری هستند او را بی شمار
من ندارم طاقت این کار و بار
در رهم صد خار محنت مینهد
هر دمم صد درد و زحمت میدهد
هر زمان بر رنگ و بو نازد همی
در ره عشقم زبون سازد همی
نالهٔ من از غنون دیگر است
عاشقان را نالهٔ من درخور است
من سلیمان را غلامی کردهام
جملهٔ مرغان را گرامی کردهام
او چه داند قدر چون من بلبلی
نیست پیش اهل دل جز یک گلی
گوئیا از عجز میرانم سخن
ورنه کی باشد حدیث ما محن
گرچه میگویم سخن از درد دل
تو مگو آنجا که من گردم خجل
گفتهٔ آزرده دل باشد درشت
بی لگد نبود بدان پا دار مشت
چون بیاوردی ازو پیشم خبر
گر توانی از منش حرفی ببر
گفت نتوانم سخن گفتن ز تو
پیش آن رعنا گهر سفتن ز تو
گر برم حرفی بداند غمز من
زانکه او داناست اندر رمز من
صبر کن امشب که میآید صبا
نزد تو باصد عتاب و ماجرا
الوداعی کرد بلبل را و رفت
صبحدم باد صبا آمد شنفت
نالهٔ بلبل شنید ازدور جای
کای صبا بهر خدا زوتر بیای
چون صبا را دید نالش کرد زار
همچو ابری کرد چشم او نثار
گفت آن دم با صبا احوال خویش
گرمتر شد هر زمان بر حال خویش
کای صبا از دوست پیغامی بده
گر دعائی نیست دشنامی بده
هرچه آن گل بر زبان آورده بود
یک بیک با بلبل مسکین نمود
و آن غزل برگفت که فرموده بود
خویش را در هر سخن بستوده بود
بلبل مجروح را مجروح کرد
هر غم دل بر زبان مشروح کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: بلبل از بیوفایی گل ناامید شده و تصمیم میگیرد از باغ برود. او به حس و حال خود اشاره میکند و میگوید که دیگر نمیتواند در این باغ بماند زیرا گل هیچ توجهی به او نمیکند. بلبل از درد و زخمهایی که عشق به او زده سخن میگوید و نمیتواند در کنار گل خوشحال باشد. در همین حین، صبای صبح به سراغ بلبل میآید و او از او میخواهد که پیامی از گل بیاورد. صبا خبرهایی از گل برای بلبل میآورد و بلبل با زیر و زبر شدن دلش، تمام غم و دردش را بازگو میکند.
هوش مصنوعی: بلبل میگوید که دیگر نمیتوانم در باغ نغمهسرایی کنم، زیرا از ظلم و ستم آن گل دلگیر و آزردهخاطر هستم.
هوش مصنوعی: او که بیوفاست، به راستی از دور به او ندا میزنم و این موضوع را به خاطر میآورم که او به بیوفایی خود ادامه میدهد.
هوش مصنوعی: اگر بفهمی که مهر و محبت چگونه با هم سازگارند و پیوند ایجاد میکنند، یاری هم میکنند.
هوش مصنوعی: عاشق هرگز محبوبش را از خود دور نمیکند و من نیز با تمام وجودم به او نزدیک میشدم.
هوش مصنوعی: عاشق با کسی که نمیتواند مدتی با او باشد، نمیتواند به امید دلخوشی زندگی کند، زیرا دلهای شکسته را درمانی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: چرا به باغ و گلستان بیایم، وقتی که کسی را نمیبینم که در میان گلها باشد؟
هوش مصنوعی: در دنیا افراد زیبا و خوشچهره بسیارند، اما از نسل آدم، هیچکس به آن ویژگی خاص و منحصر به فردی که او دارد، نمیرسد.
هوش مصنوعی: او (بلبل) طرفداران و شنوندگان زیادی دارد (مانند مشتریان)، اما من (بلبل) دیگر توان این کار و بار (عشق و انتظار) را ندارم و از آن خسته شدهام.
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، هر لحظه بر سر راهم خارهایی از رنج و درد میکارد و هر دم زحمتی و دردی به من میدهد.
هوش مصنوعی: عشق من هر لحظه به زیبایی و عطر خود میبالد و مرا هر بار در مسیر خود به ذلت میکشاند و نابود میکند.
هوش مصنوعی: ناله و فغان من به سبب عشق و غم است و دیگران نمیتوانند آن را تحمل کنند؛ فقط عاشقان میتوانند درک کنند و به آن گوش دهند.
هوش مصنوعی: من به سلیمان، پادشاه بزرگ و فرمانروای عاقل، خدمت کردهام و همهٔ پرندگان را ارجمند و محترم شمردهام.
هوش مصنوعی: بلبل چه میداند ارزش و قدر او را؟ چون هیچکس در میان اهل دل مانند من نیست و تنها یک گل وجود دارد.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که من به زانو افتادهام و از ناتوانی نمیتوانم دربارهی درد و رنج خود سخن بگویم، وگرنه چه چیزی میتواند مانند مصیبتهایی که من کشیدهام، روایت شود؟
هوش مصنوعی: هرچند من دربارهٔ درد دل تو صحبت میکنم، اما در جایی که من شرمنده میشوم، تو چیزی نگو.
هوش مصنوعی: گفتههای کسی که دلbroken است، ممکن است به شدت بیان شود؛ زیرا اگر در دل کسی درد و رنجی نباشد، نمیتواند اینگونه سخن بگوید.
هوش مصنوعی: اگر خبر خوبی از او به من برسانی، سعی کن از من هم سخنی بگویی.
هوش مصنوعی: نمیتوانم در مورد تو با آن دختر زیبا صحبت کنم، زیرا نمیتوانم از تو تعریف و ستایش کنم.
هوش مصنوعی: اگر من چیزی بگویم، او میفهمد که من ناراحتم، زیرا او به راز دل من آگاه است.
هوش مصنوعی: امشب صبر کن، زیرا صبح فردا باد صبا با تو خواهد آمد و او را با ناز و کنایهای همراه است که داستانی دارد.
هوش مصنوعی: بلبل با افسوس از زیبایی گل خداحافظی کرد و در صبح زود، باد صبا آمد و این صحنه را شنید.
هوش مصنوعی: بلبل از دور صدای نالهاش را شنید و به باد صبا گفت که برای خدا هر چه زودتر به اینجا بیاید.
هوش مصنوعی: بلبل که از دور صدای صبا را میشنود، وقتی او را میبیند، به شدت ناله میکند و حالت خود را شبیه به ابرهایی میکند که چشمهایشان باران میبارد.
هوش مصنوعی: بلبل در آن لحظه به صبا گفت که حال و روز خود را برای او بهتر بیان میکند و هر بار که صحبت میکند، شرایطش را بدتر از قبل توصیف میکند.
هوش مصنوعی: ای نسیم، از جانب دوست پیغامی برای من بیاور؛ اگر دعایی برای من نداری، دستکم یک دشنامی برایم بفرست.
هوش مصنوعی: گل هر چیزی که دربارهٔ عشق و زیبایی گفته بود، به طور یکیک و جداگانه به بلبل مسکین (که پریشان حال است) منتقل کرد.
هوش مصنوعی: و آن گل غزلی را سرود که در آن از خود تمجید کرده و به هر سخن خود را ستوده بود.
هوش مصنوعی: بلبل، که در اینجا به عنوان نماد عشق و زیبایی به تصویر کشیده شده، در حالی که دلش شکسته است، دردی را که احساس میکند بهصورت واضح و صریح بیان میکند. غم و اندوه او با صدای رسا و گویا به دیگران منتقل میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.