دوش آمد و گفت: اگر چه کم میآیم
پیش از دو جهان به یک قدم میآیم
از ما نتوان گریخت از خود بگریز
کآنجا که روی با تو به هم میآیم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دوش آمد و گفت: اگر چه کم میآیم
پیش از دو جهان به یک قدم میآیم
از ما نتوان گریخت از خود بگریز
کآنجا که روی با تو به هم میآیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این رباعی معشوق شبانه نزد عاشق میآید و از زبان خود سخن میگوید. او میگوید هرچند دیدارش کم است، از دو جهان به عاشق نزدیکتر است و گریز از او ممکن نیست، چون همهجا همراه اوست. نکتهٔ پایانی این است که تنها راهِ رهایی، گریختن از خودِ عاشق است؛ یعنی مانع واقعی میان عاشق و معشوق، خودِ عاشق است.
هوش مصنوعی: معشوق دیشب آمد و گفت: هرچند کم به دیدارت میآیم، اما با یک گام از هر دو جهان پیشتر و نزدیکتر به تو میرسم. یعنی حضور او بر دنیا و آخرت مقدم است و فاصلهای میانشان نیست.
هوش مصنوعی: ادامهٔ سخن معشوق است: از من نمیتوان گریخت؛ اگر میخواهی بگریزی، از خودت بگریز. زیرا به هر جا بروی، من همراه تو میآیم و همیشه با تو هستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.