نه عقل، بدان حضرت جاوید رسد
نه روح، بقدر وسع امّید رسد
گر میجنبد سایه و گر اِستادهست
هرگونه که هست، کی به خورشید رسد؟
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
نه عقل، بدان حضرت جاوید رسد
نه روح، بقدر وسع امّید رسد
گر میجنبد سایه و گر اِستادهست
هرگونه که هست، کی به خورشید رسد؟
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر دربارهی عظمت و جلال خاص خداوند صحبت میکند. شاعر به این نکته اشاره دارد که نه عقل و نه جان هیچگاه قادر نیستند به پویایی و جلال الهی برسند. حتی اگر نور و سایهای به سوی او بیاید، باز هم نمیتواند به مرتبهی جمال او نزدیک شود. در واقع، این ابیات نشاندهندهی بینهایتی و فراتر از درک بودن صفات الهی است.
هوش مصنوعی: نه عقل به منزلت جاویدان تو میرسد و نه جان به مکان بزرگ و جلال تو راه پیدا میکند.
هوش مصنوعی: اگر سایه میرقصد یا ثابت ایستاده است، باز هم امکان ندارد که به زیبایی تو نزدیک شود.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر ذات مگو به ذات جاوید رسد
هر سایه کجا به سایه بید رسد
در پرتو مهر، ذره گردد موجود
اما نتواند که به خورشید رسد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.