گنجور

 
انوری ابیوردی
 

عادت طرح شعر آوردند

قومی از حرص و بخل گندهٔ خویش

نام حکمت همی نهند آنگاه

بر خرافات ژاژ ژندهٔ خویش

گرگ و خراز این لئیمان‌اند

همه دوزنده و درندهٔ خویش

انوری پس تو نیز یاد آور

طیرگیهای زهرخندهٔ خویش

پیش همچون خودی ز سیلی آز

سرک پیش درفکندهٔ خویش

شکر کن کین زمانش می‌بینی

خواجهٔ دیگران و بندهٔ خویش

حاشیه‌ها

تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

تضمینی در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، یک شنبه ۲ اسفند ۱۳۹۴، ساعت ۰۳:۰۱ نوشته:

از ارتباط شعر با طمع سخن می گوید.
خود انوری ده ها سال-حدود سی سال- شعر طماعانه گفته و بعد پشمیان شده و توبه ای واقعا جدی نموده و این شعر را در اواخر زندگی سروده است.
عدم توجه به دو مقطع خاص زندگی اش موجب می شود وی را ثنوی المشرب و دارای روحیه ی تناقض آمیز بخوانیم چنانکه استاد شفیعی کدکنی هم در کتاب کم ارزشی، به اشتباه- و مقداری نیز از روی بی انصافی- انوری را ثنوی و دوگانه پرست می خواند.
در باب قناعت و طمع وی و طرفداری اش از شعر و شعر ستیزی اش و مباحثی دیگر نیز دکتر همین اشتباه را مرتکب شده است.
مصرع طیرگیها هم غلط املایی دارد. تیرگیها.

replyپاسخگویی به این حاشیه flagگزارش حاشیهٔ نامناسب linkرونوشت نشانی حاشیه

 
قربانی در ‫۳ سال و ۹ ماه قبل، یک شنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۰۳ نوشته:

اشتباه می کنید. طیرگیها درست است، نه تیرگیها.
طیرگی همام طیره گی بوده و "طیره" یعنی خجالت و شرم.

replyپاسخگویی به این حاشیه flagگزارش حاشیهٔ نامناسب linkرونوشت نشانی حاشیه

 

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.