|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
در ابروی تو با من بنده چین است
در این معنی بود کم بیش ماهی
در این حیرت مرا از آتش دل
برآید هر زمان دودی و آهی
چه کردم یا چه گفتم تا بیفتاد
تو را در طاعت من اشتباهی
مرا بی‌جرم از چشمت میفکن
که کوهی برنتابد ضعف کاهی
کرم را گر کنی حاکم بر این کار
نباشد بنده محتاج گواهی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از شدت عشق و شگفتی خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او به ابروی معشوق اشاره می‌کند که همچون چینی در چهره‌اش به‌چشم می‌خورد و این زیبایی او را دل‌مشغول کرده است. شاعر از دردی که عشق برایش به ارمغان آورده، سخن می‌گوید و احساس می‌کند که بی‌دلیل و بر اساس یک اشتباه، معشوق از او روی برگردانده است. او از معشوق می‌خواهد که به او ظلم نکند و به کم‌فهمی‌اش پی نبرد، زیرا عشقش بی‌گناه و پاک است. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که در صورت حکمرانی کرم و زیبایی معشوق، نیازی به اثبات عشق و وفاداری او نخواهد بود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.