شماره ۱ - رباعی: صفرای مرا سود ندارد نلکا - درد سر من کجا نشاند علکا

شماره ۲ - ابیاتی از یک قصیده: انگشت را ز خون دل من زند خضاب - کفی کزو بلای تن و جان هر کس است

شماره ۳: چون بر آهنجیدن تیغش بدید - در تن شیر ژیان شد زهره آب

شماره ۴: هشیار و دلیر و سخت‌کوش است - پرخاش‌خر است و جان‌فروش است

شماره ۵: دل تا داشت پر ز خون باشد - ساغر عیش او نگون باشد

شماره ۶: سدکیس بر آمد و جهان شد روشن - ز آن پس همه ز غیر تو پردختند

شماره ۷: میغ ماننده پنبه است و ورا باد نداف - هست سدکیس درونه که بد و پنبه‌زنند

شماره ۸: به بزم اندرون ابر بخشنده بود - به رزم اندرون شیر غرنده بود

شماره ۹: ملول مردم کالوس بی محل باشد - مکن نگارا این خوی و طبع را بگذار

شماره ۱۰: ز آبنوس دری اندر او فراشته بود - به جای آهن سیمین همه بش و مسمار

شماره ۱۱: دلیری که ترسد ز پیکار شیر - زن زاج خوانش مخوانش دلیر

شماره ۱۲: در نکوهیدن کسان دارد - صد زبان و به عیب خویش اخرس

شماره ۱۳: رو ز کجی‌های درون صاف باش - راست‌گرای ره انصاف باش

شماره ۱۴: شکوفه همچو شکاف است و میغ دیباباف - مه و خور است همانا به باغ در صراف

شماره ۱۵: نباشد بس عجب از بختم ار عود - شود در دست من مانند خنجک

شماره ۱۶: عید شد دیگر که آن دلدار شنگ - بهر کشتن جامه ها پوشد زرنگ

شماره ۱۷: در پژوهیدن اسرار علوم - شوی از کاهلی آخر محروم

شماره ۱۸: ببینیش اگر گاه رز کاشتن - نبینی ز دولت دگر کاشتن

شماره ۱۹: بسا کسا که ندیم حریره و بره است - و بس کس است که سیری نیابد از ملکی

شماره ۲۰: ... - لب عقیقینش بوس و می عقیقین نوش