از میدان وقت میدان نفس زاید. قوله تعالی: «فلما افاق قال سبحانک». نفس خداوند وقت آنست که از وی چیزی در چیزی در آن نیامیزد. نفسهای اهل حقیقت سه است: نالهٔ تایبست، و خروش واله، و نعرهٔ واجد. اما نالهٔ تایب دیو راند، و گنااه شوید، و دل گشاید. و اما خروش واله مهر دنیا شوید، و اسباب سترد، و خلق فراموش کند. و اما نعرهٔ واجد در جان آویزد، و دل تشنه کند، و حجاب سوزد.



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در میدان نود و دوم، به مفهوم عمیق نفس و حقیقت زندگی پرداخته میشود. در این میدان، انسان باید از ترکیب زمان و نفس خود بپرهیزد و به والاترشین حالتهای روحی دست یابد. سه نوع نفس برای اهل حقیقت معرفی میشود: ناله تایب که انسان را از دیو و گناه دور میکند، خروش واله که انسان را از دنیا و مادیات جدا میسازد، و نعره واجد که دل را به سوی جان و حقیقت رهنمون میسازد و حجابهای روحی را میسوزاند. در نهایت، این شعر به سفر درونی انسان و جستوجوی حقیقتی عمیقتر اشاره دارد.
هوش مصنوعی: زندگی در دنیا باعث میشود که نفسی به وجود بیاید. در آنجا خداوند میفرماید: "وقتی به خود آمد، گفت: ای پروردگار، تو پاکی." نفس او زمانی درست است که هیچ چیزی از او با چیزی دیگر آمیخته نشود. نفوس اهل حقیقت به سه دسته تقسیم میشوند: نالهٔ تائب، خروش واله، و نعرهٔ واجد. نالهٔ تائب باعث میشود که دیو رانده شود و گناهان بخشوده شوند و دل آرام گیرد. خروش واله انسان را از محبت دنیا دور میکند و وسایل آن را کنار میگذارد و خلق را فراموش میکند. نعرهٔ واجد به جان انسان نزدیک میشود، تشنگی دل را نمایان میکند و حجابها را میسوزاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.