دل رخت را ز روشنی مه گفت
سخنی روشن و موجه گفت
هر که دریافت نکته دهنت
عقلش از سر غیب آگه گفت
پیش قد بلند تو طوبی
سخن سدره گفت و کوته گفت
گوشه ابروی تو را شب عید
هر که دید الهلال والله گفت
وعده یک بوسه بود و ده دشنام
لبت آن یک نداد وین ده گفت
نیست مشتاق کعبه صوفی شهر
سخن کعبه گر نه در ره گفت
دوش جامی حدیث زلف و رخت
ز اول شام تا سحرگه گفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف معشوق است. روی او به ماه، ابرویش به هلال عید و قامتش برتر از درخت طوبی دانسته شده و دهان کوچکش رازی غیبی شمرده شده است. شاعر از وفا نکردن معشوق به وعدهٔ بوسه گله میکند و طعنهای هم به صوفی ریاکار شهر میزند. در پایان میگوید که دیشب تا سحر از زلف و روی یار سخن گفته است.
هوش مصنوعی: دل، چهرهٔ تو را به سبب روشنیاش ماه نامید. این سخنی روشن و درست و بجا بود.
هوش مصنوعی: هر کس نکتهٔ باریک دهان تو را دریافت، که از خردی گویی ناپیداست و رازی پنهان است، عقل او را آگاه از راز غیب دانست.
هوش مصنوعی: درخت طوبی در برابر قامت بلند تو ادعای بلندی نکرد. سخن را به درخت سدره کشاند و کوتاه گفت. مراد این است که طوبی در برابر قد تو کوتاه و شرمنده است.
هوش مصنوعی: هر کس در شب عید گوشهٔ خمیدهٔ ابروی تو را دید، گمان کرد هلال ماه نو است و سوگند خورد که این هلال است.
هوش مصنوعی: قرار بود یک بوسه بدهی و ده دشنام. لب تو آن یک بوسه را نداد، ولی آن ده دشنام را گفت.
هوش مصنوعی: صوفی شهر بهراستی مشتاق کعبه نیست. اگر از کعبه سخنی گفته، از سر شوق نبوده و تنها در راه و به ظاهر گفته است. به ریاکاری او کنایه دارد.
هوش مصنوعی: دیشب جامی از آغاز شب تا سحرگاه از زلف و روی تو سخن گفت. زلف سیاه با شب و روی روشن با سحر تناسب دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تخت چون دید روی شه خه گفت
بخت ربّی و ربّک اللّٰه گفت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.