یارب که دوش غایب من خانه که بود؟
تشویش این چراغ ز پروانه که بود؟
من مست بوده ام به خرابات عاشقان
آن نازنین به مجلس مستانه که بود؟
باری نبود در دلم امشب نشان صبر
تا آن رونده باز به ویرانه که بود؟
از گریه شبانه سرم درد می کند
یارب که این شراب زخمخانه که بود؟
می تافت دوش زلف چو زنجیر، وه که باز
آن وقت درد بیدل و پروانه که بود؟
فرمان نداده روی تو چندین که آسمان
اقطاع آفتاب ز کاشانه که بود؟
دست مبارک تو که دی رنجه شد ز تیغ
آن دولت از پی سر مردانه که بود؟
ماند از بلای خال تو خسرو به دام زلف
آن مرغ را نگر هوس دانه که بود؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی حسود از غیبت شبانهٔ یار پریشان است و پیاپی میپرسد که او دیشب در خانه و مجلسِ چه کسی بوده و کدام عاشق گرد او پروانهوار میگشته است. شاعر گریه و بیصبری شبانهٔ خود را وصف میکند و در میان، چهرهٔ یار را سرچشمهٔ نور خورشید میشمارد و کشتهشدن با شمشیر او را سعادتی برای جوانمردان میداند. در پایان خسرو خود را پرندهای میخواند که به هوس دانهٔ خال یار، در دام زلف او گرفتار شده است.
هوش مصنوعی: خدایا، یارِ من که دیشب از پیش من غایب بود، در خانهٔ چه کسی بود؟ آن چراغ (چهرهٔ یار) پریشانی و لرزشش از کدام پروانه بود، یعنی کدام عاشق گرد او میگشت؟
هوش مصنوعی: من در میخانهٔ عاشقان مست افتاده بودم؛ آن نازنین در مجلس مستانهٔ چه کسی حاضر بود؟
هوش مصنوعی: به هر حال امشب در دلم نشانی از صبر نبود؛ در این فکر بودم که آن یارِ رهگذر باز به ویرانهٔ چه کسی، یعنی دلِ خرابِ کدام عاشق، رفته است.
هوش مصنوعی: از گریهٔ شبانه سرم درد میکند، گویی خماری دارم؛ خدایا این شراب از میخانهٔ چه کسی بود؟ یعنی این رنج از سرِ عشق چه کسی به من رسید.
هوش مصنوعی: دیشب زلفِ زنجیرمانندِ یار پیچ و تاب میخورد؛ دریغ که در آن هنگام، رنج و سوزِ کدام عاشقِ بیدل و پروانهوار در کار بود؟
هوش مصنوعی: اگر چهرهٔ تو اینهمه فرمان نداده بود، آسمان روشنایی خورشید را که چون تیول به او سپردهاند از خانهٔ چه کسی میگرفت؟ یعنی نورِ خورشید از چهرهٔ تو بهره گرفته است.
هوش مصنوعی: دست مبارک تو که دیروز با شمشیر به زحمت افتاد، این سعادتِ کشتهشدن به دست تو نصیبِ سرِ کدام جوانمرد شد؟
هوش مصنوعی: خسرو به سبب بلای خال تو در دام زلفت گرفتار ماند؛ آن پرنده را ببین که هوسِ دانهٔ چه کسی را داشت. خال چون دانه است و زلف چون دام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آن مستی تو دوش ز پیمانهٔ که بود
چندین شراب در خم و خمخانهٔ که بود
ای مرغ زود رام که آورد نقل و می
دام فریب آب که و دانهٔ که بود
روشن بسان آتش حسنت می که شد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.