باده با رندان صافی سینه می باید زدن
حسن اگر داری در آیینه می باید زدن
چون سر خورشید با یک داغ نتوان ساختن
نقش داغ تازه ای بر سینه می باید زدن
صبح شنبه می زداید زنگ از دل بی شراب
باده روشن شب آدینه می باید زدن
نافه از خون خوردن پنهان شود مشکین نفس
باده زیر خرقه پشمینه می باید زدن
در جگر صد سوزن الماس می باید شکست
بعد ازان بر خرقه خود پینه می باید زدن
قسمت خود بین نمی گردد زلال زندگی
ای سکندر سنگ بر آیینه می باید زدن
دردمندی از فلک تعلیم می باید گرفت
هر سر مه ناخنی بر سینه می باید زدن
گر نمی خواهی که فردا هیزم دوزخ شوی
تیشه بر پای درخت کینه می باید زدن
در شهواری که می گویند، در جیب دل است
خویش را بر قلب این گنجینه می باید زدن
صحبت اهل زمان صائب ندارد نشأه ای
می به یاد مردم پیشینه می باید زدن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از اندرزهای عارفانه و رندانه است که هر بیت با «میباید زدن» پایان مییابد. شاعر سفارش میکند که شراب با پاکدلان و پنهانی نوشیده شود، داغ عشق پیوسته تازه بماند، خودبینی شکسته شود و کینه از دل برکنده شود. در بیت پایانی از بیحاصلی همنشینی با مردم زمانه گله میکند و میگوید باید به یاد گذشتگان باده نوشید.
هوش مصنوعی: شراب را باید با رندانی نوشید که دلی صاف و بیغش دارند. اگر زیبایی داری، باید آن را در آینه (در برابر دلهای پاک) جلوه دهی.
هوش مصنوعی: نمیتوان مانند خورشید به یک داغ بسنده کرد. باید پیوسته داغ تازهای از عشق بر سینه نهاد.
هوش مصنوعی: باید شب جمعه شراب روشن نوشید تا صبح شنبه، بی آنکه دیگر شرابی در کار باشد، زنگار از دل زدوده شده باشد.
هوش مصنوعی: نافهٔ آهو با پنهانی خون خوردن خوشبو و مشکین میشود. پس باید شراب را نیز پنهانی، زیر خرقهٔ پشمینهٔ صوفیانه، نوشید.
هوش مصنوعی: نخست باید صدها سوزن الماس را در جگر شکست و رنج بسیار کشید. پس از آن است که میتوان بر خرقهٔ خود وصله زد و درویشی پیشه کرد.
هوش مصنوعی: آب زندگی نصیب کسی نمیشود که خودبین است. ای اسکندر، باید آینهٔ خودبینی را با سنگ شکست تا به آب حیات رسید.
هوش مصنوعی: درد و سوز را باید از آسمان آموخت که هر سر ماه، هلالِ ناخنمانند خود را بر سینه میکشد. ما نیز باید هر ماه بر سینه ناخن بزنیم و آن را بخراشیم.
هوش مصنوعی: اگر نمیخواهی در قیامت هیزم دوزخ شوی، باید ریشهٔ درخت کینه را با تیشه از دل برکنی.
هوش مصنوعی: آن مروارید شاهوار که میگویند در جیب دل نهفته است، به دست نمیآید مگر آنکه خود را به دل این گنجینه بزنی. یعنی باید به درون دل خویش راه یافت.
هوش مصنوعی: صائب، همنشینی با مردم این روزگار هیچ مستی و نشاطی ندارد. باید شراب را به یاد مردمان گذشته نوشید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.