قماش چهره یار از بهار معلوم است
که روی کار، هم از پشت کار معلوم است
ز جسم خاکی ما شور عشق بتوان دید
نفس کشیدن بحر از کنار معلوم است
ز نبض موج توان یافت حال دریا را
غم من از مژه اشکبار معلوم است
ز تیغ وعده خلافی به خون نشاندن من
ز خاک رهگذر انتظار معلوم است
ز سایه پر و بال هما که در گذرست
زوال دولت ناپایدار معلوم است
اگر چه گریه فرو می خورد، ز روی صدف
طراوت گهر آبدار معلوم است
ز سایه تو سر من به آفتاب رسید
وگرنه قدر من خاکسار معلوم است
ز سادگی است درین خاکدان اقامت ما
وگرنه حاصل این شوره زار معلوم است
ز روزگار جوانی تمتعی بردار
سبک رکابی باد بهار معلوم است
برو طبیب، که جان دادن من از غم دوست
ز رنگ باختن غمگسار معلوم است
ز آه و ناله توان یافت سوز هر دل را
عیار شعله زدود و شرار معلوم است
برون میار دل روشن از بغل صائب
رواج آینه در زنگبار معلوم است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر ردیف «معلوم است» استوار است و هر بیت نشان میدهد که حقیقت پنهان را از نشانههای بیرونی میتوان شناخت: شور عشق از تن خاکی، غم از مژهٔ اشکبار و سوز دل از آه. در میانهٔ غزل، شاعر از ناپایداری دولت و جوانی و بیحاصلی دنیا سخن میگوید. در بیت پایانی خود را اندرز میدهد که دل روشنش را میان تیرهدلان آشکار نکند، چون آنجا قدری ندارد.
هوش مصنوعی: جنس و لطافت چهرهٔ یار را از بهار میتوان شناخت، چنانکه روی پارچه را از پشت آن میشناسند. بهار پشتِ کار است و چهرهٔ یار روی آن؛ از زیبایی بهار میتوان زیبایی برتر چهرهٔ یار را دریافت.
هوش مصنوعی: شور عشق درون ما را از تن خاکی ما میتوان دید، همانگونه که نفس کشیدن دریا (جزر و مد و موج) از ساحلش پیداست.
هوش مصنوعی: حال دریا را از تپش موج، که مانند نبض اوست، میتوان فهمید. غم من نیز از مژهٔ اشکریزم آشکار است.
هوش مصنوعی: اینکه معشوق با شمشیر وعدهشکنی مرا به خاک و خون کشیده، از خاک راهی که در آن به انتظارش نشستهام پیداست.
هوش مصنوعی: سایهٔ بال هما گذراست و نمیماند. از همین گذرا بودن میتوان فهمید که دولت و اقبال دنیا ناپایدار است و زوال میپذیرد.
هوش مصنوعی: صدف هرچند گریهاش را فرو میخورد و پنهان میکند، تازگی و آبداری مروارید درونش از ظاهرش پیداست. عاشقی هم که غم را پنهان کند، از چهرهاش شناخته میشود.
هوش مصنوعی: به برکت سایه و عنایت تو سرم به آفتاب رسید و بلندمرتبه شدم؛ وگرنه ارزش من که خاکسار و فروتنم پیداست.
هوش مصنوعی: ماندن ما در این دنیای خاکی از سادهلوحی است؛ وگرنه روشن است که از این شورهزار بیحاصل چیزی به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: از دوران جوانی بهرهای بگیر، زیرا همه میدانند باد بهار تندرو و گذراست و زود میرود.
هوش مصنوعی: ای طبیب، برو که درمانت سودی ندارد. اینکه من از غم دوست جان میدهم، از رنگپریدگی غمخوارم پیداست.
هوش مصنوعی: سوز هر دل را از آه و نالهاش میتوان شناخت، چنانکه شدت شعله از دود و شرارهاش معلوم میشود.
هوش مصنوعی: صائب به خود میگوید دل روشنت را از پنهانگاه بیرون میاور و آشکار مکن؛ پیداست که آینه در سرزمین زنگیان سیاهچهره خریداری ندارد. یعنی در میان اهل تیرهدل، صفای دل ارزشی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.