شور در دل فکند لعل خموشی که تراست
خواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست
از لطافت، سخنی چند که در دل داری
می توان خواند ز لبهای خموشی که تراست
خواب را شوخی چشم تو رم آهو کرد
چه کند باده گلرنگ به هوشی که تراست؟
صرف خمیازه آغوش شود اوقاتش
هر که را چشم فتد بر بر و دوشی که تراست
ای بسا روز عزیزان که سیه خواهد کرد
از خط و زلف، رخ غالیه پوشی که تراست
سبزه تربتش از آب گهر سبز شود
هر که چشم آب دهد از در گوشی که تراست
چه بهشتی است که ایمان به گرو می گیرد
از فقیران، نگه باده فروشی که تراست
طرف دعوی صائب مشو ای بلبل مست
که دو هفته است همین جوش و خروشی که تراست
نیست ممکن که ترا پخته نسازد صائب
چون می تلخ درین میکده جوشی که تراست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف معشوق است: لب خاموش، چشم شوخ، بر و دوش، خط و زلف، گوشواره و نگاه مست او که خواب و هوش و ایمان عاشقان را میرباید. در پایان، صائب شور خود را پایدارتر از جوش زودگذر بلبل میشمارد و میگوید جوشیدن مانند شراب، آدمی را پخته میکند.
هوش مصنوعی: لب لعل خاموش تو در دلها شور و آشوب میافکند و چشمهٔ شیرین لب تو (یا شیرینی وجودت) خواب را بر عاشقان تلخ و ناگوار میکند. یعنی لب خاموشت هم بیقرار میکند و شیرینیات خواب را از چشم عاشق میبرد.
هوش مصنوعی: از بس لطیف و شفافی، چند سخنی را که در دل پنهان داری میتوان از لبهای خاموشت خواند؛ ناگفتههایت از لبت پیداست.
هوش مصنوعی: شوخی و فتنهگری چشم تو خواب را مانند آهو رمانده و گریزان کرده است. شراب سرخ با هوشیاری تو چه میتواند بکند؟ یعنی تو با این بیداری و هوشیاری از باده هم مست نمیشوی.
هوش مصنوعی: هر کس چشمش به سینه و دوش تو بیفتد، همهٔ عمرش در خمیازهٔ آغوش (حسرت و آرزوی در آغوش کشیدن تو) میگذرد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو که با خط و زلف چون غالیه پوشیده شده، روزگار بسیاری از عزیزان را سیاه خواهد کرد؛ سیاهی خط و زلفت روز عاشقان را تیره میکند.
هوش مصنوعی: هر کس از دیدن دُرِ گوشواره (مروارید گوش) تو چشمش را آب دهد و از آن بهره ببرد، سبزهٔ گورش هم از آب گوهر سبز میشود؛ یعنی حسرتش تا پس از مرگ با او میماند یا از آن سیراب است.
هوش مصنوعی: نگاه مست و بادهفروش تو چه بهشتی است که از درویشان و فقیران ایمانشان را به گرو میگیرد؛ دیدن تو به بهای از دست دادن دین تمام میشود.
هوش مصنوعی: ای بلبل مست، با صائب ادعای همآوردی مکن، زیرا این جوش و خروش تو تنها دو هفته (یعنی فصل کوتاه گل) دوام دارد، اما شور صائب همیشگی است.
هوش مصنوعی: صائب به خود یا به مخاطب میگوید: ممکن نیست این جوشی که مانند شراب تلخ در این میکده داری، تو را پخته و کامل نکند؛ همانگونه که شراب با جوشیدن پخته میشود، سوز و بیقراری هم انسان را پخته میسازد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.