از حیات بی وفا یاری طمع داریم ما
در نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما
در گلستانی که خاک از باد سبقت می برد
از گل و شبنم وفاداری طمع داریم ما
خویش را دیوار نتواند ز بیهوشی گرفت
در خراباتی که هشیاری طمع داریم ما
رشته طول امل را دام مطلب کرده ایم
از ره خوابیده بیداری طمع داریم ما
صیقل از آیینه ما شد هلال منخسف
هرزه از روشنگران یاری طمع داریم ما
بر سر هر موی خود صد کوه آهن بسته ایم
با چنین قیدی سبکباری طمع داریم ما
در جهان بی نیازی کارها را مزد نیست
از سفاهت مزد بیکاری طمع داریم ما
نیست در آیینه پیشانی روشنگران
آنچه از گردون زنگاری طمع داریم ما
گوهر ما برنمی دارد عمارت همچو گنج
از جهان گل چه معماری طمع داریم ما؟
ساده لوحی بین که از سوهان ناهموار چرخ
صاف ناگردیده، همواری طمع داریم ما
کعبه را از باددستی در فلاخن می نهد
از خم زلفی که دلداری طمع داریم ما
صحبت خاکستر و آیینه را تا دیده ایم
روسفیدی از سیه کاری طمع داریم ما
یوسف ما در لباس گرگ می آید به چشم
صائب از اخوان چرا یاری طمع داریم ما؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «طمع داریم ما» فهرستی از انتظارهای بیهوده را برمیشمارد: وفا از زندگی و گل و شبنم، هوشیاری در میخانه، سبکباری با بندهای سنگین و همواری از روزگار ناهموار. شاعر با تمثیلهای سبک هندی نادانی و سادهلوحی آدمی را در این امیدها نشان میدهد. در بیت آخر با اشاره به یوسف و برادرانش نتیجه میگیرد که از نزدیکان و همنوعان نیز نباید چشم یاری داشت.
هوش مصنوعی: ما از زندگیِ بیوفا انتظار همراهی و یاری داریم؛ این مانند آن است که از سیلی که در سراشیبی روان است بخواهیم خود را نگه دارد. یعنی انتظاری بیهوده است.
هوش مصنوعی: در باغی که حتی خاکش از باد شتابانتر و ناپایدارتر است، از گل و شبنمِ زودگذر چشم وفاداری داریم؛ و این نادانی است.
هوش مصنوعی: در میخانهای که دیوارش هم از مستی نمیتواند خود را سرپا نگه دارد، ما از کسی هوشیاری چشم داریم.
هوش مصنوعی: رشتهٔ آرزوهای دراز را دام رسیدن به مقصود ساختهایم؛ این مانند آن است که از راهی که خوابیده و از حرکت مانده انتظار بیداری و رساندن به مقصد داشته باشیم.
هوش مصنوعی: صیقلدهنده از کار بر آینهٔ زنگارگرفتهٔ دل ما خسته و تکیده شد و چون هلالِ گرفته باریک گشت؛ پس بیهوده از صیقلدهندگان و روشنکنندگان چشم یاری داریم.
هوش مصنوعی: بر سر هر تار موی خود صد کوه آهن از تعلقات بستهایم و با چنین بندی امید سبکباری و آزادی داریم.
هوش مصنوعی: در عالمِ بینیازیِ حق، هیچ کاری مزدی ندارد که آن را واجب کند؛ با این حال ما از نادانی برای بیکاری خود هم مزد میخواهیم.
هوش مصنوعی: آن روشنی و صفایی که ما از آسمان زنگاری و تیره انتظار داریم، حتی در پیشانی آینهوارِ صیقلدهندگان هم یافت نمیشود.
هوش مصنوعی: گوهر وجود ما مانند گنج در ویرانه جای دارد و آبادانی را برنمیتابد؛ پس چرا از این جهانِ گلین آبادسازی و ساختن انتظار داریم؟
هوش مصنوعی: سادگی ما را ببین که از سوهان ناهموار روزگار، پیش از آنکه خود صاف و هموار شده باشیم، انتظار هموار شدن کارها را داریم.
هوش مصنوعی: زلف معشوق از گشادهدستی و بیپروایی، کعبه را هم در فلاخن میگذارد و پرتاب میکند؛ و ما از همین خم زلف دلداری و دلنوازی چشم داریم.
هوش مصنوعی: از وقتی دیدهایم که خاکستر سیاه آینه را صیقل میدهد و روشن میکند، از سیاهکاری و گناه هم امید روسفیدی داریم.
هوش مصنوعی: صائب، یوسفِ ما در چشم برادرانش به شکل گرگ دیده میشود؛ پس چرا از برادران و نزدیکان امید یاری داریم؟ اشاره به داستان یوسف و برادران حسودش است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.