هرگز نَبُوَد میلِ تو کافراشت کُنی
تا عاشق آنی که فروداشت کُنی
بِسْم‌ِ الله ناگفته تو گویی الحمد
ناآمده صبح از طمع، چاشت کُنی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
هرگز نَبُوَد میلِ تو کافراشت کُنی
تا عاشق آنی که فروداشت کُنی
بِسْم‌ِ الله ناگفته تو گویی الحمد
ناآمده صبح از طمع، چاشت کُنی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به عدم میل و اراده خداوند اشاره می‌کند که هرگز خواسته‌ای برای دور ساختن بندگان از عشق و محبت ندارد. او تأکید می‌کند که در وجود الهی، هیچ نیت و گمانی در کار نیست و وجود خداوند از همان ابتدا با عبودیت و عشق به بندگان در پیوند است. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که نمی‌توان بر اساس طمع و انتظار از خداوند، به صبحی نیکو دست یافت.
هوش مصنوعی: هرگز نمی‌شود که خواسته‌ی تو به شخصی که عاشق او هستی، آسیب برساند.
هوش مصنوعی: با نام خدا، ناگفته تو به نوعی شکرگزاری می‌کنی. اگر صبح به امید و طمع وجود نداشته باشد، پس چرا صبحانه می‌خوری؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.