شمارهٔ ۸۲ - صفت داغهای جدائی، که دود از نهاد آن دو آتش زده فراق براورده
مبادا آسمان را خانه معمور
که یاران را ز یکدیگر کند دور
گشاید عقدهای مهربانی
برد پیوند صحبتهای جانی
دو همدم را کز آن مهری که دارند
دمی از هم جدا بودن نیارند
چنان دور افگند کاز بعد یک چند
به نام و نامهای گردند خرسند
که چون دوران چرخ از بیوفائی
فگند آن هر دو عاشق را جدائی
شه آمد باز از آنجا با دل تنگ
به سنگین حجره شد چون لعل در سنگ
از آن پس یک زمان بیغم نبودی
زدی دمهای سرد و دم نبودی
نهانی گفته بودش محرم راز
که زان دیگران شد یار دمساز
به شادی با عروس خویش بنشست
عروسان دگر بگزاشت از دست
مه گوشه نشین زان داغ جان کاه
همی بود از درون، کاهنده چون ماه
غم دوری نه بس بودش جگر خوار
بران غم گشت غمهای دگر یار
توان در چشم خود صد خار دیدن
که نتوان یار با اغیار دیدن
حکایتهای عشق اندود کردی
شکایتهای خود آلود کردی
که گر غم پرس من میپرسیدم کم
چه کم دارم ز خوبی، تا خورم غم؟
هنوز، از شاخ سبزم، برنرسته است
هنوز، این سبزه را شبنم نشسته است
ز بیخوابی همه شب چشم من باز
تو با هم خوابهٔ خود خفته در ناز
ترا بادا حرام آن شکر و می
که مینوشی ز لبهایش پیاپی
مرا بادا حلال اندوه خوردن
ز غیرت لقمه چون کوه خوردن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر نخست آسمان را به سبب جدا کردن یاران نفرین میکند و میگوید جدایی کار عاشقان را به دلخوشی به نام و نامه میکشاند. سپس روایت میکند که پس از جدایی، شاهزاده دلتنگ به حجرهای رفت و به معشوق خبر رسید که یارش با عروس تازهاش به شادی نشسته است. معشوقِ گوشهنشین از این داغ و از رشک میکاهد و در گلایهای، جوانی و زیبایی خود را یادآور میشود و کام یار را از همسر تازه بر او حرام و غم خوردن را بر خود حلال میخواند.
هوش مصنوعی: خانهٔ آسمان هرگز آباد مباد، زیرا یاران را از یکدیگر دور میکند. شاعر چرخ و روزگار را برای جدایی عاشقان نفرین میکند.
هوش مصنوعی: آسمان گرههای محبت را باز میکند و پیوند همنشینیهای جانی را میبُرد.
هوش مصنوعی: دو یار همدم را که از شدت مهرشان طاقت ندارند لحظهای از هم جدا باشند،
هوش مصنوعی: چنان از هم دور میاندازد که پس از مدتی تنها به شنیدن نامی و رسیدن نامهای از یکدیگر خرسند میشوند.
هوش مصنوعی: چنین شد که گردش چرخ از بیوفایی میان آن دو عاشق جدایی انداخت.
هوش مصنوعی: شاهزاده با دلی گرفته از آنجا بازگشت و به حجرهای سنگی رفت، مانند لعلی که در دل سنگ پنهان است.
هوش مصنوعی: از آن پس لحظهای بیغم نبود؛ آه سرد میکشید و آرام و قراری نداشت.
هوش مصنوعی: رازداری پنهانی به معشوق گفته بود که یارش با دیگران همدم شده است.
هوش مصنوعی: گفته بود که او با شادی کنار عروس خود نشسته و عروسان دیگر را رها کرده است.
هوش مصنوعی: آن ماهروی گوشهنشین از این داغ جانفرسا در درون مانند ماهِ رو به کاستن، پیوسته میکاست و نزار میشد.
هوش مصنوعی: غم دوری بهتنهایی جگرش را میخورد و بس نبود؛ غمهای دیگر نیز بر آن افزوده شد.
هوش مصنوعی: میتوان صد خار در چشم خود دید و تحمل کرد، اما نمیتوان یار را با بیگانگان دید.
هوش مصنوعی: او داستانهای عشق را با سوز بیان میکرد و شکایتهای خود را با آن درمیآمیخت.
هوش مصنوعی: میگفت: اگر آن که غمخوار من بود اکنون کمتر احوالم را میپرسد، مگر من در زیبایی چه کم دارم که غصه بخورم؟
هوش مصنوعی: هنوز شاخهٔ سبز جوانیام کامل نروییده و هنوز شبنم بر این سبزه نشسته است؛ یعنی هنوز جوان و تازهام.
هوش مصنوعی: من از بیخوابی همهٔ شب چشمانم باز است و تو با همسر خود به ناز خفتهای.
هوش مصنوعی: آن شکر و شرابی که پیاپی از لبان او مینوشی بر تو حرام باد.
هوش مصنوعی: و بر من غمخوردن حلال باد، و از غیرت لقمههایی به سنگینی کوه از اندوه فرو بردن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.