تقدیر و ارادت به مرادت خیزند
جان ها ز عدم به اعتمادت خیزند
لوح تو کتاب محو و اثبات حق است
از سهو تو میرند و به یادت خیزند
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
تقدیر و ارادت به مرادت خیزند
جان ها ز عدم به اعتمادت خیزند
لوح تو کتاب محو و اثبات حق است
از سهو تو میرند و به یادت خیزند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تقدس و عظمت مراد و محبوب خویش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که جان‌ها به خاطر اعتماد به او شکل می‌گیرند و از عدم به وجود می‌آیند. در ادامه، شاعر به لوح و قلم الهی اشاره می‌کند که محبت و یاد مراد در آن ثبت است و افرادی هستند که از غفلت و سهو دور می‌شوند و به یاد او می‌شتابند. این اثر حاکی از قدر و احترام عمیق به محبوب واقعی است.
هوش مصنوعی: جان‌ها به خاطر محبت و احترام به آرزوهای تو از عدم و نیستی به زندگی و وجود می‌آیند و به تو اعتماد می‌کنند.
هوش مصنوعی: سرنوشت و تقدیر هر کس همچون یک کتابی است که نوشته شده و نمی‌توان آن را تغییر داد. از اشتباهات انسان‌ها می‌میرند و به خاطر یاد تو و اثر تو دوباره زنده می‌شوند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.