بی لبت از آب حیوان میبسم
بی رخت از ماه تابان میبسم
کار روی حسن تو گردان بس است
ز آفتاب چرخ گردان میبسم
سر گرانم من ز چین زلف تو
از همه چین مشک ارزان میبسم
گر ندارم آبرویی پیش تو
آب روی از چشم گریان میبسم
تا لب لعل تو در چشم من است
تا ابد از بحر و از کان میبسم
از همه ملک دو عالم یک نفس
با تو گر دستم دهد آن میبسم
گفتهای زارت بخواهم سوختن
آتش شوق تو در جان میبسم
زآتش دیگر چه میسوزی مرا
چون یک آتش هست سوزان میبسم
ساقیا در ده شرابی آشکار
کز دلی پر کفر پنهان میبسم
زین همه زنار از تشویر خلق
کرده پنهان زیر خلقان میبسم
درد ده تا درد بفزاید مرا
زانکه با دردت ز درمان میبسم
غرق دریا گر مرا کرده است نفس
تشنه میمیرم بیابان میبسم
مست لایعقل کن این ساعت مرا
کز دم عقل سخن دان میبسم
عقل خود را مصلحت جوید مدام
زین چنین عقل تن آسان میبسم
کارساز است او ز پیش و پس ولی
هم ز پایان هم ز پیشان میبسم
عقل را بگذار اگر اهل دلی
زانکه چون دل هست از جان میبسم
نقد ابن الوقت قلب است ای فرید
دل طلب کز عقل حیران میبسم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل میگوید با بودن معشوق از همه چیز بینیاز است: از آب حیات و ماه و مشک گرفته تا گنجهای دو جهان. یک دم وصال و آتش شوق و درد عشق او را بس است. در نیمهٔ دوم غزل از ریا و کفرِ پنهان زیر خرقه بیزاری میجوید و شراب آشکار میخواهد. سپس عقلِ مصلحتاندیش و راحتطلب را رد میکند و در پایان، خطاب به خود با نام «فرید»، به جستوجوی دل فرامیخواند.
هوش مصنوعی: بی لب تو آب حیات را نمیخواهم و از آن سیرم. بی روی تو ماه درخشان هم برایم ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: گردش و دگرگونی کار من به دست روی زیبای تو بس است. دیگر از خورشیدِ آسمانِ گردان و تأثیر آن بینیازم.
هوش مصنوعی: از پیچ و تاب زلف تو سرمست و سنگینسرم. ازین رو مشکِ ارزانِ سرزمین چین را نمیخواهم. «چین» هم به معنای پیچ زلف است و هم نام سرزمین.
هوش مصنوعی: اگر نزد تو آبرویی ندارم، آبِ چشمِ گریانم یعنی اشکم برایم آبرو بس است.
هوش مصنوعی: تا لب سرخ چون لعل تو پیش چشم من است، تا همیشه از مروارید دریا و گوهر کان بینیازم.
هوش مصنوعی: اگر از همهٔ ملک دو جهان فقط یک دم با تو بودن نصیبم شود، همان مرا بس است.
هوش مصنوعی: گفتهای که مرا با خواری خواهی سوزاند. آتش اشتیاقی که به تو در جانم دارم برای سوختنم کافی است.
هوش مصنوعی: چرا مرا با آتشی دیگر میسوزانی؟ همین یک آتشِ سوزانِ عشق برایم بس است.
هوش مصنوعی: ای ساقی، آشکارا شرابی به من بده، زیرا از دلی که کفر را پنهان کرده سیر شدهام و از دورویی خستهام.
هوش مصنوعی: از این همه زنار که از شرم مردم زیر خرقهٔ کهنه پنهان کردهام به ستوه آمدهام. یعنی از ریا و پوشاندن حال درونی زیر ظاهر زاهدانه بیزارم.
هوش مصنوعی: درد عشق بیشتری به من بده تا دردم افزون شود، زیرا با داشتن درد تو از درمان بینیازم.
هوش مصنوعی: اگر نفس مرا در دریای خواهشها غرق کرده، ترجیح میدهم تشنه در بیابان بمیرم. همان بیابان مرا بس است.
هوش مصنوعی: همین حالا مرا چنان مست کن که از خرد بیخبر شوم، زیرا از دم و سخنپردازی عقل به ستوه آمدهام.
هوش مصنوعی: عقل همیشه در پی مصلحت و سود خود است. از چنین عقلِ راحتطلب سیر شدهام.
هوش مصنوعی: عقل در سنجیدن گذشته و آینده چارهساز است، اما من هم از اندیشهٔ پایان کار و هم از فکر آغاز آن بینیازم.
هوش مصنوعی: اگر اهل دل هستی، عقل را رها کن. وقتی دل هست، من حتی از جان هم بینیازم.
هوش مصنوعی: ای فرید، سرمایهٔ صوفیِ «ابنالوقت» قلب است؛ «قلب» هم به معنای دل است و هم به معنای سکهٔ ناسره. پس دل را بجوی، که من از عقلِ سرگردان سیر شدهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.