ز لعلت زکاتی شکر می‌ستاند
ز رویت براتی قمر می‌ستاند
به یک لحظه چشمت ز عشاق صد جان
به یک غمزهٔ حیله‌گر می‌ستاند
سزد گر ز رشک نظر خون شود دل
که داد از جمالت نظر می‌ستاند
خطت طوطی است آب حیوانش در بر
کزان آب حیوان شکر می‌ستاند
زهی ترکتازی که لوح چو سیمت
خطی سبزم آورد و زرمی‌ستاند
مرا نیست زر چون دهم زر ولیکن
دهم در عوض جان اگر می‌ستاند
مرا گفت جان را خطر نیست زر ده
که چشمم زر بی‌خطر می‌ستاند
اگرچه لبت خشک و چشمت تر آمد
مخور غم که زر خشک و تر می‌ستاند
عیار از رخ زرد عطار دارد
زری کان بت سیم‌بر می‌ستاند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل دربارهٔ عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و می‌گوید که زیبایی او ارزش‌های زیادی را به خود جذب می‌کند. معشوق با یک نگاه و غمزه، قلب عشاق را تسخیر می‌کند و دلی را که از رشک می‌تپد، به دلیل beauty او - به راستی - مورد ستایش قرار می‌دهد. شاعر به طوطی‌وار بودن خط معشوق اشاره می‌کند و معتقد است که زیبایی و شیرینی صحبت‌های او از شکر هم شیرین‌تر است. او آماده است که جانش را به معشوق بدهد زیرا برای او، زیبایی چشم او ارزش بیشتری دارد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که لذت عشق، حتی با وجود دردهایش، باارزش‌تر از هر چیزی است.
هوش مصنوعی: از زیبایی و دلربایی تو، بندگان پرهیزگار بهره‌ور می‌شوند و از چهره‌ات، ماهی روشن و دل‌نشین به دست می‌آورند.
هوش مصنوعی: چشمان تو به یک لحظه می‌تواند دل‌ها را به زانو درآورد و با یک ناز فریبنده، جان‌های زیادی را از عاشقان بگیرد.
هوش مصنوعی: اگر دل از حسادت به زیبایی‌ات خونین شود، هیچ جای نگرانی نیست، چون او از زیبایی‌ات بهره‌ای نمی‌برد.
هوش مصنوعی: خط تو مانند طوطی است که آب حیاتش در دستان توست، و از این آب حیات، شکر می‌گیرد.
هوش مصنوعی: به به! تو مانند یک اسب تندرو هستی که بر روی صفحه‌ای همانند طلا، نوشتاری سبز و زیبا به جا می‌گذاری و از آن جا طلا و ثروت می‌فروشی.
هوش مصنوعی: من طلا و ثروت ندارم، اما اگر از من جانم را هم بگیرند، حاضر هستم که در عوض جانم، چیزی ارزشمندتر به تو بدهم.
هوش مصنوعی: او به من گفت که جانم در خطر نیست، اما به من زر بده تا چشمانم بی‌خطر طلا را ببیند.
هوش مصنوعی: اگرچه لب‌هایت خشک و چشمانت اشک‌آلود هستند، اما نگران نباش که طلا هم به‌صورت خشک و هم به‌صورت تر به دست می‌آید.
هوش مصنوعی: دلربایی که زیبایی‌اش از رنگ رخ زرد عطار نشأت می‌گیرد، به مانند بتی است که از نقره جواهرات می‌گیرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.