چو شدبخنده شکر بار پسته دهنش
شد آب لطف روان از لب چه ذقنش
ازآنش آب دهن چون جلاب شیرینست
که هست همچو شکر مغز پسته دهنش
گشاده شست جفا ابروی کمان شکلش
کشیده تیر مژه نرگس سپه شکنش
کمان ابروی او تیر غمزه یی نزند
که دل نگیرد همچون هدف بخویشتنش
برآفتاب کجا سایه افگند هرگز
مهی که مطلع حسنست جیب پیرهنش
برهنه گر شود آب روان جان بینی
چو در پیاله شراب از قرابه بدنش
چو زیر برگ بنفشه گل سپید بود
بزیر موی چو شعر سیه حریر تنش
بزیر هر شکنش عنبرست خرواری
که باربند عبیرست زلف چون رسنش
میان آتش شوقند و آب دیده هنوز
بزیر خاک شهیدان سوخته کفنش
مرا که در طلبش خضروار می گشتم
چوآب حیوان ناگاه بود یافتنش
کجا رسم زلب او ببوسه یی چو دمی
(رها نمی کند ایام درکنار منش)



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصف زیبایی یار است: دهان پستهمانند و شیرین، ابروی کمانی و نگاه تیرافکن، تن شفاف و سپید زیر زلف سیاه و خوشبو. شاعر سپس از کشتگان عشق او میگوید که حتی در گور هم در آتش شوقاند، و یافتن یار را به رسیدن ناگهانی خضر به آب حیات مانند میکند. در پایان شکایت میکند که روزگار نمیگذارد یار در کنارش بماند و حتی بوسهای از لبش بگیرد.
هوش مصنوعی: وقتی دهان کوچک و پستهمانند یار به خنده باز شد و شیرینی بارید، آب لطف و زیبایی از لبهٔ چاه زنخدانش روان گشت.
هوش مصنوعی: آب دهانش مانند گلابشکر شیرین است، زیرا مغز آن دهان پستهمانند خودش چون شکر است.
هوش مصنوعی: ابروی کمانشکلش انگشتانه را برای ستم گشوده و کمان را رها کرده است، و چشم نرگسگونِ لشکرشکنش تیر مژه را در کمان کشیده است.
هوش مصنوعی: ابروی کمانی او هیچ تیر نگاهی نمیاندازد مگر آنکه دل مانند نشانه آن را در خود میگیرد؛ یعنی هر نگاهش بیخطا بر دل مینشیند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ او ماهی است که از گریبان پیراهنش طلوع میکند، و چنین ماهی هرگز بر خورشید سایه نمیاندازد؛ یعنی رویش سراسر نور است و از خورشید هم روشنتر است.
هوش مصنوعی: اگر برهنه شود، از شفافی تنش جانِ روان را در بدنش میبینی، همانگونه که شراب درون شیشه و پیاله دیده میشود.
هوش مصنوعی: تن سپید و نرم چون حریرش زیر موی سیاهِ ابریشمین، مانند گل سپیدی است که زیر برگ بنفشه پنهان باشد.
هوش مصنوعی: زیر هر پیچ زلفش خرواری عنبر نهفته است، چون زلف ریسمانمانندش بندی است که بار عطر و عبیر را بسته است.
هوش مصنوعی: کشتگان عشق او که کفنشان از آتش عشق سوخته، هنوز در زیر خاک میان آتش اشتیاق و اشک چشماند؛ یعنی عشقش حتی پس از مرگ هم رها نمیکند.
هوش مصنوعی: من که مانند خضر در جستوجوی او سرگردان بودم، یافتنش برایم مانند یافتن آب حیات، ناگهانی و بیانتظار بود.
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم حتی لحظهای با بوسه به لب او برسم، وقتی روزگار نمیگذارد او در آغوش من بماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
رها نمیکند ایام در کنار منش
که داد خود بستانم به بوسه از دهنش
همین شعر » بیت ۱۱
کجا رسم زلب او ببوسه یی چو دمی
(رها نمی کند ایام درکنار منش)
شگفت نیست چو با تیغ در مصاف آید
که تیغ کوه بلرزد ز دست تیغ زنش
لب ملوک همی بوسه بر بساطش داد
هنوز ناشده از لب طروات لبنش
هزار توبه شکسته ست زلف پر شکنش
کجا به چشم در آید شکست حال منش؟
دل شکسته اگر زلف او بیا غالی
کم از هزار نیابی به زیر هر شکنش
مرا دو دیده ز حسرت سپید گشت چنانک
[...]
درست گشت همانا شکستگّی منش
که نیک از ان بشکست زلف پر شکنش
دل شکسته به زلفش اگر برآغالی
کم از هزار نیابی به زیر هر شکنش
دگر ندید کسی تندرست زلفش را
[...]
رها نمیکند ایام در کنار منش
که داد خود بستانم به بوسه از دهنش
همان کمند بگیرم که صید خاطر خلق
بدان همیکند و درکشم به خویشتنش
ولیک دست نیارم زدن در آن سر زلف
[...]
قبا و پیرهن او که می رسد به تنش
من از قباش به رشکم، قبا ز پیرهنش
کرشمه می کند و مردمان همی میرند
چه غم ز مردن چندین هزار همچو منش
عجب، اگر نتوان نقش خاطرش دریافت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.