قبا و پیرهن او که می رسد به تنش
من از قباش به رشکم، قبا ز پیرهنش
کرشمه می کند و مردمان همی میرند
چه غم ز مردن چندین هزار همچو منش
عجب، اگر نتوان نقش خاطرش دریافت
ز نازکی بتوان دید روح در بدنش
طفیل آنکه کسان را به زلف در بندی
بیار یک رسن و در گلوی من فگنش
به کوی او که شوم خاک، نیست غم مگر آنک
ز باد گرد غم آلود من رسد به تنش
شهید عشق که شد یار در زیارت او
مبارک آمد و فرخنده خلعت کفنش
وصال با وی ازین بیش نیست عاشق را
که کشته گشت و در آمد به زلف پر شکنش
زبان که خواست ز تو، خسروا، نکردی فهم
کنایتی ست که برگیر تیغ و سرفگنش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از بیاعتنایی معشوق به مرگ عاشقان و از لطافت تن او سخن میگوید و حتی به قبا و پیراهن او رشک میبرد. او اسارت در زلف یار، خاکشدن در کوی او و کشتهشدن در راهش را آرزو میکند و کفن شهید عشق را خلعتی مبارک میداند. در بیت پایان، خسرو به خود گوشزد میکند که خواستهٔ یار کنایه از فداکردن سر بوده است.
هوش مصنوعی: قبا و پیراهن او به تنش میرسند. من به قبای او رشک میبرم و قبا هم به پیراهنش رشک میبرد، چون پیراهن از قبا به تن او نزدیکتر است.
هوش مصنوعی: او ناز و کرشمه میکند و مردم از عشقش جان میدهند. از مردن هزاران عاشق مانند من هیچ اندوهی به دل او راه نمییابد.
هوش مصنوعی: شگفت است که نمیتوان اندیشهٔ درون او را دریافت، در حالی که بدنش چنان لطیف و شفاف است که روح را در آن میتوان دید.
هوش مصنوعی: تو که دیگران را در بند زلفت گرفتار میکنی، به طفیل آنان یک ریسمان هم بیاور و به گردن من بینداز تا من نیز اسیرت شوم.
هوش مصنوعی: اگر در کوی او خاک شوم غمی ندارم، جز اینکه باد گرد غمآلود مرا به تن او برساند و آزارش دهد.
هوش مصنوعی: شهید عشقی که یار به زیارت مزارش بیاید، کفنش برای او خلعتی مبارک و فرخنده است.
هوش مصنوعی: بیش از این وصالی برای عاشق نیست که کشته شود و در زلف پرپیچوتاب یار گرفتار آید.
هوش مصنوعی: ای خسرو، آنچه یار به زبان از تو خواست را نفهمیدی. سخن او کنایه بود از اینکه شمشیر بردار و سر خود را در راه او فدا کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شگفت نیست چو با تیغ در مصاف آید
که تیغ کوه بلرزد ز دست تیغ زنش
لب ملوک همی بوسه بر بساطش داد
هنوز ناشده از لب طروات لبنش
هزار توبه شکسته ست زلف پر شکنش
کجا به چشم در آید شکست حال منش؟
دل شکسته اگر زلف او بیا غالی
کم از هزار نیابی به زیر هر شکنش
مرا دو دیده ز حسرت سپید گشت چنانک
[...]
درست گشت همانا شکستگّی منش
که نیک از ان بشکست زلف پر شکنش
دل شکسته به زلفش اگر برآغالی
کم از هزار نیابی به زیر هر شکنش
دگر ندید کسی تندرست زلفش را
[...]
رها نمیکند ایام در کنار منش
که داد خود بستانم به بوسه از دهنش
همان کمند بگیرم که صید خاطر خلق
بدان همیکند و درکشم به خویشتنش
ولیک دست نیارم زدن در آن سر زلف
[...]
چو شدبخنده شکر بار پسته دهنش
شد آب لطف روان از لب چه ذقنش
ازآنش آب دهن چون جلاب شیرینست
که هست همچو شکر مغز پسته دهنش
گشاده شست جفا ابروی کمان شکلش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.