نگار من که بلب جان دهد جهانی را
ببوسه یی بخرد از تو نیم جانی را
میان وصل و فراقش ز بهر ما سخنست
دو پادشا بخصومت خورند نانی را
میان دایره روی او ز خال سیاه
که نقطه زد ز دل لاله ارغوانی را
رخان آن شه خوبان نگر مگو دیگر
دو آفتاب کجا باشد آسمانی را
چو خوان لطف شود عام از میانه مرا
مران که از مگسی چاره نیست خوانی را
بتن ز خوردن اندوه او شدم لاغر
بغم ز گوشت جدا کردم استخوانی را
برید دولت از آن حضرتم پیام آورد
خلاصه این که بگویند مر فلانی را
اگر تو کم کنی از خود منت زیاده کنم
درین معامله سودیست هر زیانی را
خطاست همچو سگ کوی هر دری بودن
چو پرده باش و ملازم شو آستانی را
ز خاکدان در ماست سیف فرغانی
ز بلبلی نبود چاره گلستانی را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از لب جانبخش و رخ خورشیدگون محبوب و خال او سخن میگوید و با فروتنی، خود را چون مگسی بر سفرهٔ لطف او میخواند و از لاغری و رنج عشق مینالد. سپس پیامی از درگاه محبوب نقل میکند که اگر از خود بکاهی، بر تو افزوده میشود و باید تنها ملازم یک آستان بود نه بر هر دری رفت. در پایان سیف فرغانی را خاک آن درگاه و بلبل آن گلستان میشمارد.
هوش مصنوعی: محبوب من که با لب خود به همهٔ جهان جان میبخشد، با یک بوسه نیمجان تو را میخرد؛ یعنی بهای جانِ ناقابل عاشق، بوسهای از اوست.
هوش مصنوعی: وصل و فراق او بر سر ما با هم کشمکش دارند، همانگونه که دو پادشاه برای یک نان با هم دشمنی کنند؛ ما چیزی ناچیز میان این دو هستیم.
هوش مصنوعی: در میان دایرهٔ چهرهٔ او، خال سیاه همچون داغ سیاهی است که بر دل لالهٔ ارغوانی نقطه زده است؛ گویی لاله داغ خود را از خال او گرفته است.
هوش مصنوعی: دو رخسار آن پادشاه زیبارویان را ببین و دیگر نگو که یک آسمان چگونه دو خورشید دارد.
هوش مصنوعی: وقتی سفرهٔ لطف تو برای همه گسترده میشود، مرا از میان مران، زیرا هیچ سفرهای از مگسی خالی نیست؛ من نیز همچون مگسی کوچک بر سر خوان توام.
هوش مصنوعی: از غم خوردن برای او تنم لاغر شده و از اندوه، گوشت از استخوانم جدا شده است.
هوش مصنوعی: پیک دولت و اقبال از درگاه او برایم پیامی آورد که خلاصهاش این بود که به فلانی (یعنی به من) بگویند:
هوش مصنوعی: اگر تو از خودی خود بکاهی، من بر تو بیفزایم؛ در این سودا هر زیانی سودی در پی دارد. یعنی فنای خود، بقا و افزونی میآورد.
هوش مصنوعی: نادرست است که مانند سگ کوچه بر هر دری بروی؛ مانند پرده باش و ملازم یک آستانه شو.
هوش مصنوعی: سیف فرغانی از خاک درگاه ماست؛ همانگونه که هیچ گلستانی بیبلبل نیست، این درگاه نیز از بلبلی چون او بینیاز نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در آتش ار فکنم تخم مهربانی را
دهم به تربیتش آب زندگانی را
به دوستی که گرَم دسترس به جان باشد
به مزد کینه دهم دشمنان جانی را
حنای عیش جهان چون شفق نمیماند
[...]
رساند ابر به جایی گهرفشانی را
که برد کوه غم از سینه ها گرانی را
درین دو هفته که در آتش است نعل بهار
مده چو لاله ز کف جام ارغوانی را
مدار دست ز تعمیر دل درین موسم
[...]
بگویم ار ز غم عشق داستانی را
چو خویش واله و شیدا کنم جهانی را
به بوی آنکه شوم طعمه سگان درش
نهفتهام به بدن مشت استخوانی را
نمانده است تمیزی میانه من و غیر
[...]
خمید نرگس پژمردهای ز اَنده و شرم
چو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را
فِکند بر گلَ خودروی دیدهٔ امید
نهفته گفت بدو این غم نهانی را
که بر نکرده سر از خاک، در بسیط زمین
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.