مژده نوشته:

من بعد بدان شرطم کز توبه بپرهیزم
به
من نیز بدان شرطم کز توبه بپرهیزم
(هرچند شاید صورت حاضر درست تر باشد)

—

پاسخ: مطابق ترجیح شما تغییری اعمال نشد.

محمود سیدهندی نوشته:

بسیاری از شاعران پس از سعدی ، از این غزل استقبال کرده اند ، صفای اصفهانی و میرزا عباس شیدا دو تن از شاعرانی هستند که ابیاتی نغز در این باره پرداخته اند.
میرزا عباس شیدا به سبب ساخت این اثر در سال ۱۳۱۱ رتبه ی اول مجله ارمغان را کسب نمود و ملک الشعرای بهار غزل او را ستود.

گر در برخم بندی کز کوی تو بر خیزم کوبم سر و بر این در چون حلقه در آویزم

آب مژه بر دامن ، خاک قدمت بر سر دور از تو به روز و شب ، میریزم و میبیزم

چون شمع به ناکامی میسوزم و میسازم
وز دیده سرشک غم ، میلزم و میریزم

مهر تو در آب افکند ، آیین خردمندی عشق تو بزد آتش ، در جامه پرهیزم

بی طره لیلی وش ، سرگشته چون مجنونم
بی شهد لب شیرین پر شور چو پرویزم

نی در طلب نامم نه در پی رسوایی چون دود از این آتش صد مرحله بگریزم

گفتم که دل پاکت باشد ز گل رحمت آوخ که به سنگ آمد تیر نظر تیزم

ای غم ز میان برخیز ، ای نارهوس بنشین تا من به کناری خوش بنشینم و بر خیزم

تا تار سر زلفت یکبار به چنگ آرم آشوب دو صد چنگیز از شهر برانگیزم

رفتی و من شیدا تا چند چو گرد از پی در وادی نومیدی با خاک ره آمیزم

***
مشهور است که قاآنی با خواندن این غزل سعدی ، اشعار خویش را در آتش انداخت.