جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست
همین بلات بس است، ای به هر بلا خرسند
خیال رزم تو گر در دل عدو گردد
ز بیم تیغ تو بندش جدا شود از بند
ز عدل تست به هم باز و صعوه را پرواز
ز حکم تست شب و روز را به هم پیوند
به خوشدلی گذران بعد ازین، که باد اجل
درخت عمر بداندیش را ز پا افگند
همیشه تا که بود از زمانه نام و نشان
مدام تا که بود گردش سپهر بلند
به بزم عیش و طرب باد نیکخواه تو شاد
حسود جاه تو بادا ز غصه زار و نژند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ستایش عشق و مستی ناشی از آن میپردازد و میگوید که هیچ مستی دیگری به اندازه عشق مبارک نیست. او از قدرت و تأثیر عشق بر دشمنان سخن میگوید و بر این باور است که ترس از تیغ معشوق میتواند بند آنان را از هم باز کند. همچنین، عدالت و حکمت معشوق را به عنوان عامل پیوند شب و روز و قضا و قدر میداند. شاعر توصیه میکند که باید با خوشدلی زندگی کرد و در کنار لذتها، از عمر و مفهوم آن در جهانی گذرا آگاه بود. در پایان، او آرزو میکند که حسودان در دل غم و اندوه بمانند.
هوش مصنوعی: جز عشق، هیچ نوع مستی وجود ندارد و همین دیوانگی ناشی از عشق کافی است؛ ای کسی که به هر مصیبت و بلایی خوشحال هستی.
هوش مصنوعی: اگر خیال جنگ تو در دل دشمنی بیفتد، به خاطر ترس از شمشیر تو، او از زنجیر ناتوانی و محدودیت خودش رها میشود.
هوش مصنوعی: از عدل تو است که پرواز پرندگان و همچنین آمیختگی شب و روز به وجود میآید و این به خاطر حکمت و فرمان توست.
هوش مصنوعی: بعد از این، با خوشدلی زندگی را سپری کن، چرا که باد مرگ درخت عمر بیخود را از ریشه میکند و به زمین میاندازد.
هوش مصنوعی: تا زمانی که زندگی است، نام و نشانی از انسان در این دنیا باقی میماند، به ویژه که دوران حیات تحت تأثیر حرکت افلاک و تغییرات زمان است.
هوش مصنوعی: در مجلس شادی و خوشی، امیدوارم خوشحالی و سعادت تو دوام داشته باشد و حسودان، از حسادت به مقام تو، غمگین و افسرده باشند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به ابروان چو کمانی به زلفگان چو کمند
لبانْت سوده عقیق و رخانْت ساده پرند
پرند لالهفروش و عقیق لؤلؤپوش
کمان غالیهتوز و کمند مشکینبند
شکفته نرگس داری به زیر خَمّ کمان
[...]
شب ارتوانی بیدار باش روزی چند
مدار خرد که ماهی بزرگ سایه فکند
چو آفتاب بسی سر بر آسمان سودی
چو سایه باش فتاده بسجده دریکچند
کنون کشند عفاریت دیو را در قید
[...]
به تیغ بیخ بلا چون ز باغا بم برکند
گسست سلسله فتنه را از آن پیوند
در این دو پهنه که میدان ادهم است و سمند
خیال همچو توئی در نیاورد بکمند
لطیفه ایست نهادت ز شهر بیرنگی
چه جای عرصه جولان ادهم است و سمند
در آن جهان که جلال تو آشیان بنهاد
[...]
به ذات خویش اگر چند مرد نیک بود
و لیک صحبت بد نیک را تباه کند
چنانکه مازوکز وی سپید گردد پوست
چو جفت زاج شود عالمی سیاه گند
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.