فضول گشتهام امروز جنگ میجویم
منوش نکته مستان که یاوه میگویم
تنا بسوز چو هیزم که از تو سیر شدم
دلا برو تو ز پیشم تو را نمیجویم
لگن نهاد خیالش به چشمه چشمم
بهانه کرد کز این آب جامه میشویم
بگفتمش که به خونابه جامه چون شویی
بگفت خون همه زان سوست و من از این سویم
به سوی تو همه خون است و سوی من همه آب
نه قبطیم که در این نیل موسوی خویم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حالتی سردرگم و آشفته صحبت میکند و از جنگی درونی و فضولی که در خود احساس میکند، میگوید. او از طرفی به دیگران توصیه میکند که از او دور شوند زیرا دیگر به آنها نیازی ندارد. در گفتگویی خیالی با معشوق، به تفاوت میان آب و خون اشاره میکند و نشان میدهد که وجود او به اندازهای به معشوق وابسته است که حتی در مورد شستوشوی جامهای به خونابه اشاره میکند. شاعر به نابرابری عواطف در عشق و تعلق میپردازد و تأکید میکند که احساساتش در دو سو، یکی به سمت معشوق و دیگری از خود او، به شدت متفاوت است.
هوش مصنوعی: امروز در حالتی هستم که دیگر از حالت عادی خارج شدهام و در پی جنگ و نزاع هستم. لذا به خاطر مستیام، تو نباید به حرفهای بیخود و بیمعنای من توجه کنی.
هوش مصنوعی: ای دل، مانند هیزم بسوز و از بین برو، زیرا من از تو دلزده شدهام و دیگر به تو نیازی ندارم و به دنبال تو نیستم.
هوش مصنوعی: او با خیال خود لگنی گذاشته و آن را در چشمانم میگذارد و بهانهاش این است که میخواهد با این آب، لباس مرا بشوید.
هوش مصنوعی: گفتم چگونه با این خونابه لباس خود را پاک میکنی؟ او پاسخ داد که خون از آن طرف (مقابل) است و من از این طرف (دستکم با اشاره به سمت خود).
هوش مصنوعی: سوی تو همه چیز غم و خونریزی است و سوی من آرامش و زندگی (آب) وجود دارد. ما به یکسان نیستیم و من به مانند مصریها (که به طایفه موسوی نسبت داده میشوند) نیستم که در نیل غرق شوم و غمهایم را فراموش کنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
من آن بدیع صفت را به ترک چون گویم
که دل ببرد به چوگان زلف چون گویم
گرم به هر سر مویی ملامتی بکنی
گمان مبر که تفاوت کند سر مویم
تعلقی است مرا با کمان ابروی او
[...]
کدام لطف که در شأن ما نکرد ایزد
به صد زبان نتوانم که شکر آن گویم
اگر نه در دل من یاد او بود شب و روز
ز دل نفور شدم دست ازو فرو شویم
به هرکه درنگرم لطف او همی بینم
[...]
سرم خوش است و به بانگ بلند میگویم
که من نسیم حیات از پیاله میجویم
عبوس زهد به وجه خمار ننشیند
مرید خرقهٔ دردیکشان خوشخویم
شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست
[...]
شدم به باغ که کنج فراغتی جویم
غمت ز پرده دل خیمه زد به پهلویم
شدم چو آینه صافی ز شست و شوی سرشک
بدین بهانه چه باشد که بنگری سویم
اگر چه روی به رویم نمی نهی باری
[...]
ز بوستان تو عشق بلند می گویم
چو شبنم از گل روی تو دست می شویم
نمی توان دل مردم ربود و پس خم زد
سواد زلف ترا مو بموی می جویم
ز بس که تشنه بوی وفای نایابم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.