بخش ۱۳۸ - قبول کردن خلیفه هدیه را و عطا فرمودن با کمال بی‌نیازی از آن هدیه و از آن سبو
چون خلیفه دید و احوالش شنید
آن سبو را پر ز زر کرد و مزید
آن عرب را کرد از فاقه خلاص
داد بخشش‌ها و خلعت‌های خاص
کاین سبو پر زر به دست او دهید
چونک واگردد سوی دجله‌ش برید
از ره خشک آمده‌ست و از سفر
از ره دجله‌ش بود نزدیک‌تر
چون به کشتی در نشست و دجله دید
سجده می‌کرد از حیا و می‌خمید
کای عجب لطف این شه وهاب را
وان عجب‌تر کاو ستد آن آب را
چون پذیرفت از من آن دریای جود؟
آن‌چنان نقد دغل را زود زود؟
کل عالم را سبو دان ای پسر
کاو بود از علم و خوبی تا به‌سر
قطره‌ای از دجلهٔ خوبی اوست
کان نمی‌گنجد ز پُری زیر پوست
گنج مخفی بُد ز پُری چاک کرد
خاک را تابان‌تر از افلاک کرد
گنج مخفی بد ز پری جوش کرد
خاک را سلطان اطلس‌پوش کرد
ور بدیدی شاخی از دجلهٔ خدا
آن سبو را او فنا کردی فنا
آنک دیدندش همیشه بی خودند
بی‌خودانه بر سبو سنگی زدند
ای ز غیرت بر سبو سنگی زده
وان شکستت خود درستی آمده
خم شکسته آب ازو ناریخته
صد درستی زین شکست انگیخته
جزو جزو خم به‌رقص‌ست و به‌حال
عقل جزوی را نموده این محال
نه سبو پیدا درین حالت نه آب
خوش ببین والله اعلم بالصواب
چون درِ معنی زنی بازت کنند
پرّ فکرت زن که شهبازت کنند
پر فکرت شد گل‌آلود و گران
زانک گِل‌خواری، ترا گِل شد چو نان
نان گلست و گوشت کمتر خور ازین
تا نمانی همچو گل اندر زمین
چون گرسنه می‌شوی سگ می‌شوی
تند و بد پیوند و بدرَگ می‌شوی
چون شدی تو سیر، مرداری شدی
بی‌خبر بی‌پا ، چو دیواری شدی
پس دمی مردار و دیگر دم سگی
چون کنی در راه شیران خوش‌تگی؟
آلت اشکار خود جز سگ مدان
کمترک انداز سگ را استخوان
زانک سگ چون سیر شد سرکش شود
کی سوی صید و شکار خوش دود
آن عرب را بی‌نوایی می‌کشید
تا بدان درگاه و آن دولت رسید
در حکایت گفته‌ایم احسان شاه
در حق آن بی‌نوای بی‌پناه
هرچه گوید مرد عاشق بوی عشق
از دهانش می‌جهد در کوی عشق
گر بگوید فقه، فقر آید همه
بوی فقر آید از آن خوش دمدمه
ور بگوید کفر، دارد بوی دین
آید از گفت ِ شکش بوی یقین
کف‌ِ کژ کز بحر صدقی خاسته‌ست
اصل صاف آن فرع را آراسته‌ست
آن کفش را صافی و محقوق دان
همچو دشنام ِ لب معشوق دان
گشته آن دشنام نامطلوب او
خوش ز بهر عارض محبوب او
گر بگوید کژ، نماید راستی
ای کژی که راست را آراستی
از شکر گر شکل نانی می‌پزی
طعم قند آید نه نان، چون می‌مزی
ور بیابد مؤمنی زرین وثن
کی هِلَد آن را برای هر شمن؟
بلک گیرد اندر آتش افکند
صورت عاریتش را بشکند
تا نماند بر ذهب شکل وثن
زانک صورت مانع است و راه‌زن
ذات زرش دادِ ربانیت است
نقش بت بر نقد زر عاریت است
بهر کیکی تو گلیمی را مسوز
وز صداع هر مگس مگذار روز
بت‌پرستی چون بمانی در صوَر
صورتش بگذار و در معنی نگر
مرد حجی، همره ِ حاجی طلب
خواه هندو خواه ترک و یا عرب
منگر اندر نقش و اندر رنگ او
بنگر اندر عزم و در آهنگ او
گر سیاهست او هم‌آهنگ توست
تو سپیدش خوان که همرنگ توست
این حکایت گفته شد زیر و زبر
همچو فکر عاشقان بی پا و سر
سر ندارد چون ز ازل بوده‌ست پیش
پا ندارد با ابد بوده‌ست خویش
بلک چون آبست هر قطره از آن
هم سرست و پا و هم بی هر دوان
حاش لله این حکایت نیست هین
نقد حال ما و تست این، خوش ببین
زانک صوفی با کرّ و با فر بود
هرچ آن ماضیست لا یذکر بود
هم عرب ما، هم سبو ما، هم مَلِک
جمله ما یؤفک عنه من افک
عقل را شو دان و زن این نفْس و طَمْع
این دو ظلمانی و منکِر، عقل شمع
بشنو اکنون اصل انکار از چه خاست
زانک کل را گونه‌گونه جزوهاست
جزو کل نی جزوها نسبت به کل
نی چو بوی گل که باشد جزو گل
لطف سبزه جزو لطف گل بود
بانگ قمری جزو آن بلبل بود
گر شوم مشغول اشکال و جواب
تشنگان را کی توانم داد آب
گر تو اشکالی بکلی و حرج
صبر کن الصبر مفتاح الفرج
احتما کن احتما ز اندیشه‌ها
فکر شیر و گور و دلها بیشه‌ها
احتماها بر دواها سرورست
زانک خاریدنْ فزونی‌ِ گَر‌ست
احتما اصل دوا آمد یقین
احتما کن، قوّت جانت ببین
قابل این گفته‌ها شو گوش‌وار
تا که از زر سازمت من گوش‌وار
حلقه در گوش مه زرگر شوی
تا به ماه و تا ثریا بر شوی
اولا بشنو که خلق مختلف
مختلف جانند تا یا از الف
در حروف مختلف شور و شکیست
گرچه از یک‌رو ز سر تا پا یکیست
از یکی رو ضد و یک رو متحد
از یکی رو هزل و از یک روی جد
پس قیامت روز عرض اکبرست
عرض او خواهد که با زیب و فرست
هر که چون هندوی‌ِ بد سودایی است
روز عرضش نوبت رسوایی است
چون ندارد روی همچون آفتاب
او نخواهد جز شبی همچون نقاب
برگ یک گل چون ندارد خارِ او
شد بهاران دشمن اسرار او
وانک سر تا پا گُل‌ست و سوسنست
پس بهار او را دو چشم روشن است
خار بی‌معنی خزان خواهد خزان
تا زند پهلوی خود با گلستان
تا بپوشد حسن آن و ننگ این
تا نبینی رنگ آن و زنگ این
پس خزان او را بهارست و حیات
یک نماید سنگ و یاقوت زکات
باغبان هم داند آن را در خزان
لیک دید یک به از دید جهان
خود جهان آن یک کس است او ابلهست
هر ستاره بر فلک جزو مه است
پس همی‌گویند هر نقش و نگار
مژده مژده نک همی‌آید بهار
تا بود تابان شکوفه چون زره
کی کنند آن میوه‌ها پیدا گره
چون شکوفه ریخت، میوه سر کند
چونکه تن بشکست، جان سر بر زند
میوه معنی و شکوفه صورتش
آن شکوفه مژده، میوه نعمتش
چون شکوفه ریخت میوه شد پدید
چونکه آن کم شد، شد این اندر مزید
تا که نان نشکست، قوّت کی دهد؟
ناشکسته خوشه‌ها کی می دهد؟
تا هلیله نشکند با ادویه
کی شود خود صحت‌افزا ادویه؟
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: خلیفه در داستان هدیه‌ای از طرف یک عرب بی‌نوا می‌پذیرد و با کمال بی‌نیازی به او عطا میدهد. این عرب با سبو پر از زر به دجله می‌رود و در عین حال، از لطف و کرم خلیفه شگفت‌زده است. حکایت به اهمیت درک معانی عمیق و ارتباط روحی با خداوند اشاره دارد و تبدیل مادیات به معانی والاتر را دشوار اما ضروری میداند. در ادامه، تمرکز بر کیفیت درونی انسانها و روابطشان با خداوند و جهان، به جای تنها توجه به ظواهر مطرح می‌شود. در نهایت، داستان به یادآوری ارزش صبر و ژرف‌اندیشی در مسیر معنوی اشاره میکند و میگوید که همه چیز در عالم به یکدیگر مرتبط است.
هوش مصنوعی: خلیفه، وقتی حال آن عرب را دید و از وضعیت او باخبر شد، آن سبویی را که آن عرب برایش آورده بود، پر از طلا کرد و به او هدیه داد.
هوش مصنوعی: آن عرب را از فقر و تنگدستی نجات داد و او را با عطایای ویژه و بخشش‌هایی که مختص به خود بود، سرافراز کرد.
هوش مصنوعی: این سبو را پر از طلا به او بدهید، زیرا وقتی که به سمت دجله (رودخانه‌ای در عراق) برگردد، آن را کنار می‌گذارد و دور می‌افکند.
از راه خشکی و طولانی آمده (و خسته است)، (با قایق) و از راه دجله او را ببرید که نزدیک‌تر است.
هوش مصنوعی: وقتی او (شخصیتی که در کشتی نشسته) به دجله نگاه کرد، از احترام و حیا به سمت آن سجده کرد و خم شد.
هوش مصنوعی: عجب است که این پادشاه بخشنده تا چه حد لطف دارد، و عجب‌تر از آن این است که او آن آب را که حقاً ارزشمند است، می‌گیرد.
هوش مصنوعی: چطور ممکن است آن دریای بخشش، یعنی خدا، هدیه‌ای از من را قبول کند؟ در حالی که او بی‌نیاز و غنی است و من به راحتی این هدیه ناپایدار را به او پیشنهاد میکنم؟
هوش مصنوعی: ای پسر، تمام عالم را مانند سبویی تصور کن که پر از علم و خوبی است و همه چیز در آن جای دارد.
هوش مصنوعی: قطره‌ای از دریای خوبی اوست که نمی‌تواند در فضای تنگ و محدود زیر پوست انسانی جای بگیرد.
هوش مصنوعی: خزانه‌ای پنهان از زیبایی، خاک را چاک داد و آن را روشن‌تر از آسمان‌ها ساخت.
هوش مصنوعی: گنجی پنهان از جوشیدن پری، خاک را تبدیل به چیزی باارزش و پرشکوه کرده که شبیه به شاهی با لباس سلطنتی است.
هوش مصنوعی: اگر می‌توانستی شاخی از دجله، که به عنوان یکی از نعمت‌های خدا دیده می‌شود، ببینی، آن سبو را همچنین به خاطر فنا و زوالش رها می‌کردی.
هوش مصنوعی: آنها همیشه او را از خود بی‌خود و مجنون می‌بینند، و به همین دلیل بر سبو که نماد دیوانگی اوست، سنگ می‌زنند.
هوش مصنوعی: تو که از غیرت و تعصب بر سبو سنگ انداختی، بدان که همین شکستن باعث شده که درستی و کمال به وجود آید.
هوش مصنوعی: خم شکسته دیگر آبی ندارد، اما از این شکست، صد نوع درستی و زوایای جدید به وجود آمده است.
هوش مصنوعی: جزئی از خم که نشانهٔ شکست است، در حال رقص است و عقل جزوی (عقل محدود انسانی) این وضعیت را محال میداند. این بیت به دوگانگی میان شناخت عقلانی و واقعیت‌های عمیق‌تر می‌پردازد.
هوش مصنوعی: در این حالت، نه آن سبویی که آب در آن است وجود دارد و نه آب خوشی دیده می‌شود؛ فقط خداوند میداند حقیقت چه چیزی است.
هوش مصنوعی: وقتی به عمق معانی وارد می‌شوی و درِ معنای حقیقی را به روی تو باز می‌کنند، فکر و اندیشه‌ات همچون پرنده‌ای بلندپرواز، به اوج میرسد و آزاد می‌شود.
هوش مصنوعی: از آنجا که فکر و اندیشه‌ات مشغول و سنگین شده و حالت به هم ریخته است، مانند گلی که در گِل آغشته شده است، تو نیز به خاطر این گل‌خواری و توجه به امور دنیوی، به مانند نانی شده‌ای که در گِل فرورفته است.
هوش مصنوعی: نان مانند گل است و بهتر است کمتر گوشت بخوری، تا مانند گل در زمین نمانی و از زندگی واقعی و روحانی دور نشوی.
هوش مصنوعی: زمانی که گرسنه می‌شوی، به مانند سگی می‌شوی که تند و خشن و بدخلق است و به راحتی به دیگران آسیب می‌زنی.
هوش مصنوعی: وقتی که تو سیر و سیراب می‌شوی، غافل و بی‌حرکت می‌گردی و مانند دیواری می‌شوی که بی‌خبر از محیط اطرافش است.
هوش مصنوعی: زندگی به دو حالت تقسیم می‌شود: یک حالت که شبیه به مردار است؛ یعنی بی‌خبر و بی‌تحرک، و حالت دیگری که مانند سگ است و در آن، انسان به ستیز و تلاش برای امرار معاش و حیات می‌پردازد. حالا سؤال این است که چگونه می‌توان به طریقی شیران (قهرمانان یا افراد بزرگ) پیوست و از زندگی شاد و پرمحتوا برخوردار شد؟
هوش مصنوعی: آلت و زرق و برق خود را کمتر از سگ ندان، زیرا که سگ را وقتی استخوانی بدهند، به شدت به آن علاقمند می‌شود.
هوش مصنوعی: سگ وقتی سیر و مست شود، سرکش و بی‌تاب می‌گردد و به سمت شکار و صید می‌رود، زیرا تحریک و هیجان او با سیر شدن به وجود می‌آید.
آن چیزی که آن عرب را می‌کشید (و به آن درگاه آورد) (و انواع نعمت‌ها و هدایای خاص و مخصوص بخشید) بی‌نوایی و فقر بود.
هوش مصنوعی: حکایت کرده‌ایم که چگونه شاه، لطف و احسان خود را به آن بی‌پناه و بی‌نوای نیازمند عطا کرده است.
هوش مصنوعی: هر چه مرد عاشق بگوید، بوی عشق از سخن او استشمام می‌شود و این عشق در فضای عشق پخش می‌شود.
هوش مصنوعی: اگر کسی درباره فقه (علم دین) صحبت کند، در حقیقت فقر و نیاز به کمک خداوند را نشان میدهد و سخنانش بوی فقر و نیاز را پخش میکند، حتی اگر ظاهرش چیزی دیگر به نظر برسد.
هوش مصنوعی: اگر کسی بگوید کفر، از سخنش بویی از دین به مشام میرسد، زیرا در شک و تردید او، نشان‌هایی از یقین نهفته است.
هوش مصنوعی: کف مَثلی که از دریا صداقت برآمده، حالا فرع و نتیجه‌اش را زیبا و آراسته کرده است.
هوش مصنوعی: این بیت میگوید که کفشی که صاف و درست است، مانند دشنام زبانی معشوق، ارزش و اهمیت دارد. به عبارتی دیگر، زیبایی و درستی هر چیز را از اهمیت آن می‌توان فهمید، همانطور که دشنام از زبان معشوق نیز به نوعی اعتبار پیدا میکند.
هوش مصنوعی: دشنامی که به خاطر زیبایی محبوب برای او ناخوشایند بود، اکنون به خاطر محبوبش به شیوه‌ای خوشایند تبدیل شده است.
هوش مصنوعی: اگر کسی بگوید که او (محبوب) از راه نادرستی می‌شود، باید بداند که در حقیقت هر نادرستی، حقایق را زیبا و درست جلوه میدهد.
هوش مصنوعی: اگر از شکر نان درست کنی، طعمش شیرین و قند مانند می‌شود، نه طعمی که انتظار نان داری.
هوش مصنوعی: اگر کسی مؤمنی را پیدا کند که به طلا و ثروت وابسته باشد، آیا او این ثروت را برای هر جادوگری (شمن) هدیه میدهد؟
هوش مصنوعی: بدون شک، آنچه را که به‌طور موقت و قرضی به دست آورده، به زودی در آتش می‌افکند و به‌طور کلی می‌شکند، چون برای او معنایی ندارد.
هوش مصنوعی: برای این که شکل بت بر طلا باقی نماند، باید آن را از بین برد؛ زیرا تصویر بت مانع و دزد راه حقیقت است.
هوش مصنوعی: ذات خداوند (زرش) به عنوان مربی و پرورش‌دهنده‌ایست که هیچ‌گاه نمی‌تواند به چیزی مادی تبدیل شود؛ در حالی که صفات و اشیا (نقش بت) بر چیزهای مادی مانند طلا (زر) تنها ناپایدار و عاری از ارزش واقعی هستند.
هوش مصنوعی: برای کیکی (خوشبختی) به گلیم (پوشش) خود، خود را نسوزان؛ و اجازه نده که صدای مگس (نیکی‌های ناچیز یا مزاحمت‌های کوچک) روز تو را خراب کند.
مصرع اول: اگر در صورت‌ها بمانی، بت‌پرست هستی
هوش مصنوعی: مرد حاجی، که در سفر حج است، از هر قوم و نژادی که باشد، مانند هندو یا ترک و عرب، درخواست را از او بکن.
هوش مصنوعی: به ظاهر و ظاهرگرایی یکدیگر توجه نکنید، بلکه به نیت، اراده و هدف واقعی او نگاه کنید.
هوش مصنوعی: اگر او سیاه است، باید بدانی که در حقیقت هماهنگ با توست. تو او را سپید بشمار، زیرا هماهنگ با رنگ توست.
هوش مصنوعی: این داستان به گونه‌ای روایت شده که هم حال و هوای عاشقانه داشته باشد و هم در آن آشفتگی و ناپایداری افکار عاشقان دیده می‌شود که نه پا دارند و نه سر، یعنی در جستجوی معشوق خود به حالت بی‌خودی و سرگشتگی افتاده‌اند.
هوش مصنوعی: سر و پا ندارد چون از ابتدا وجود داشته و از ازل بوده، و پیش پا هم ندارد زیرا با ابد و جاودانگی آشناست.
هوش مصنوعی: هر قطره آب از آن به طور کامل و بدون کم و کاست وجود دارد؛ یعنی هم دارای سر و پا است و هم نیاز به دو بعد (سر و پا) ندارد. این بیت به این معناست که در ذات هر چیزی تمامیت و کمال وجود دارد.
هوش مصنوعی: این سخن حکمتی عمیق دارد و بیانگر آن است که این داستان فقط یک روایت نیست، بلکه ناظر بر حال و وضعیت ماست، پس با توجه و دقت به آن نگاه کن.
هوش مصنوعی: زیرا صوفی با حالتی پرخروش و ابهت، هرچیزی که در گذشته بوده را به یاد نمی‌آورد و توجهی به آن ندارد.
هوش مصنوعی: عرب (قومی از اهالی جزیره‌العرب) و سبو (ظرفی برای نگهداری مایعات) و پادشاه، همه متعلق به ما هستند و هر چیزی که از این‌ها دور شود و به آنها پشت کند، به‌راستی از هدایت و حقیقت منحرف شده است.
هوش مصنوعی: عقل را بشناس و درک کن که چگونه این نفس و طمع، دو چیز تاریک و ناپسند هستند و همچنین عقل مانند شمعی است که در این تاریکی‌ها، روشنایی می‌بخشد و حقیقت را نمایان میکند.
هوش مصنوعی: بشنو که منشا انکار چیست، زیرا همه اجزا، نوع‌های مختلفی از کل هستند.
هوش مصنوعی: اجزای یک چیز نسبت به کل آن چیزی نیستند، مانند بوی گل که جزئی از خود گل نیست، بلکه فقط یکی از ویژگی‌های آن به شمار می‌رود.
هوش مصنوعی: لطف و زیبایی سبزه بخشی از زیبایی گل است و صدای قمری (پرنده‌ای خوش‌آواز) نیز قسمتی از آواز بلبل به حساب می‌آید.
هوش مصنوعی: اگر به بیان مسائلی بپردازم و بر این امور متمرکز شوم، چگونه می‌توانم به نیازمندان آبی بیاورم؟
هوش مصنوعی: اگر تو به طور کامل درگیر اشکال و مشکلات هستی، پس باید صبر کنی؛ زیرا صبر کلیدِ گشایش و رهایی است.
از اندیشه توهمی پرهیز کن.همانطور که شیر وگورخر در بیشه ها به جان هم می افتند فکر در دل انسان توهم درست می کند.
گر در مصرع دوم بیماری پوستی است که موی‌ها را بریزاند و بدن خارش کند. همانگونه نخاریدن پوست گر بهترین راه درمان پوست گر است
احتما: پرهیز بیمار از خوراکی.پرهیز کردن از اندیشه های توهمی باعث تقویت بینش انسان می شود
هوش مصنوعی: برای اینکه بتوانی به درک و فهم بالا برسی و شایسته این کلمات شوی، باید همانند گوشواره‌ای طلا باشی تا من بتوانم تو را از زر بسازم و به زیبایی برسانم.
هوش مصنوعی: برای رسیدن به بلندی و مقام والای انسانی، باید از دنیای مادی و زینت‌های ظاهری گذر کنی و نسبت به آنها بی‌نیاز باشی، تا بتوانی به جایی بلندتر و روحانی‌تر دست یابی.
هوش مصنوعی: اولاً باید بگویی که انسانها دارای جان‌های مختلف و متنوع هستند، تا دیگران هم در بین آنها به طور فردی و خاصی درک شوند.
هوش مصنوعی: در میان حروف و سخنان مختلف تنوع و اختلاف وجود دارد، اما در اصل و ماهیت، همه آنها از یک منبع سرچشمه گرفته و یکسان هستند.
هوش مصنوعی: از یک نظر، چیزها در تضاد و ضد هم‌اند، و از نظر دیگر، همگی به هم پیوسته و واحد هستند؛ از یک سو، صحبت‌های بی‌معنی و شوخی وجود دارد و از سوی دیگر، مطالب جدی و درست.
هوش مصنوعی: روز قیامت، روز بزرگ عرضه و حسابرسی است و در آن روز، زیبایی و شکوه انسانها در پیشگاه خداوند به نمایش گذاشته می‌شود.
هوش مصنوعی: هر کسی که مثل هندوها در دنیا فقط به دنبال مال و ثروت است، در روز قیامت، نوبت او به رسوایی خواهد رسید.
هوش مصنوعی: کسی که مانند خورشید روشنایی و زیبایی ندارد، تنها دلیلی برای انتظارش جز شب و تاری نمی‌تواند وجود داشته باشد، یعنی زندگی‌اش در ظلمت و کمبود خواهد بود.
هوش مصنوعی: برگ گل که خار ندارد، به مانند نشانه‌ای است که دشمنی به رازهای او پی نمی‌برد؛ یعنی کسی که در شرایط آسان و زیبا قرار دارد، به راحتی می‌تواند از رازهای درونی‌اش محافظت کند.
هوش مصنوعی: این بیت اشاره به کسی دارد که به‌طور کامل در زیبایی و لطافت غرق شده است، مانند گل و سوسن. بنابراین، در بهار زندگی‌اش، چشمانش روشن و پر از زندگی و شادابی است.
هوش مصنوعی: خار، که در فصل خزان بی‌معنی و بی‌فایده است، به خاطر آنکه در کنار گلستان قرار می‌گیرد، شایسته‌ی توجه و معنا می‌شود. در واقع، وجود خار در کنار گل‌ها باعث می‌شود که وجودش معنا پیدا کند.
هوش مصنوعی: باید زیبایی را بپوشاند و زشتی را از نظر دور کند، تا تو نتوانی رنگ زیبایی را ببینی و زشتی را بشناسی.
هوش مصنوعی: خزانی که برای او به نظر میرسد، در واقع بهاری است، زیرا گوهرهای ارزنده‌ای همچون سنگ و یاقوت در این دوره از حیات، به نوعی زکات و ثمری را نمایان می‌سازند.
هوش مصنوعی: باغبان (که معرفت و بینش عمیق‌تری دارد) در فصل خزان میداند که طبیعت به چه صورت است، اما برای دیگران، فقط یک صورت را می‌بینند و قادر به درک عمیق‌تر نیستند.
هوش مصنوعی: جهان در حقیقت فقط یک فرد است و سایر چیزها که در آسمان به عنوان ستاره‌ها دیده می‌شوند، جزئی از آن فرد هستند. کسی که این حقیقت را درک نکند، ابله است.
هوش مصنوعی: هر نقش و نگار (زیبایی و ظرافت طبیعت) خبر میدهد که بهار نزدیک است و بی‌صبرانه اعلام میکند که فصل جدیدی از زندگی در راه است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که شکوفه‌ها مانند زره درخشان هستند، میوه‌ها چطور می‌توانند ظاهر شوند و گره بخورند؟
هوش مصنوعی: زمانی که گلبرگ‌های شکوفه افتاده و ریخته می‌شود، میوه به وجود می‌آید و زمانی که جسم (تن) بمیرد، روح (جان) نمایان می‌شود.
هوش مصنوعی: شکوفه نمایانگر ظاهر و صورت میوه است، در حالی که میوه نشان‌دهنده‌ی باطن و معنای واقعی آن است. شکوفه خبر از آمدن میوه میدهد و میوه در واقع نعمت و برکت آن شکوفه است.
هوش مصنوعی: زمانی که شکوفه‌ها بریزند، میوه‌ها نمایان می‌شوند. هنگامی که شکوفه‌ها کاهش می‌یابند، میوه‌ها در رشد و افزایش هستند.
هوش مصنوعی: تا زمانی که نان نشکند، قوّت و قدرت از کجا به دست می‌آید؟ وقتی خوشه‌ها نشکسته‌اند، چه چیزی می‌تواند به آنها نیروی تازه بدهد؟
هوش مصنوعی: تا زمانی که هلیله (نوعی میوه دارویی) نشکند، ادویه‌ها چگونه می‌توانند خاصیت و اثر خود را نشان دهند؟ این بیان به اهمیت مراحل و شرایط لازم برای تحقق نتیجهٔ مثبت اشاره دارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
# در مصرع: گنج مخفی بد ز پری جوش کرد
پَری به فتح پ صحیح نیست بلکه به ضم پ صحیح است.
# در بیت ۸۰، کی مِی دهد؟ درست است؛ یعنی کی مِی و شراب دهد؟
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۱۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.