صدهزار افسوس از فخر زمان زینت که بود
زیور این بوستان و زینت این گلستان
صد هزاران حیف از آن سرو سهی قامت که بود
قامتش سرو سهی بالای بستان جهان
دری برج خدارت در درج احتجاب
شد دریغا در زمین پنهان ز جور آسمان
شمع خلوتخانهٔ آل پیمبر کز رخش
داشت نور آن خاندان و روشنی آن دودمان
الغرض چون آن بهشتی پیکر حوری سرشت
شد ازین غمخانه سوی قصر حورالعین روان
خامهٔ هاتف پی تاریخ فوت او نوشت
آه زینت رفت از دنیا به گلزار جنان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر مادهتاریخی در سوگ بانویی به نام زینت از خاندان پیامبر است. هاتف او را زیور جهان، سرو بلندقامت، مروارید پاکدامنی و شمع خاندان سادات میخواند و از پنهان شدنش در خاک به ستم روزگار افسوس میخورد. در پایان رفتن او را به بهشت تسلی میشمارد و سال درگذشتش را در مصراع «آه زینت رفت از دنیا به گلزار جنان» ثبت میکند.
هوش مصنوعی: صدهزار افسوس بر زینت، مایهٔ افتخار روزگار، که زیور این باغ و آرایش این گلستانِ جهان بود. «زینت» نام بانوی درگذشته است و شاعر با معنای آرایش نیز بازی کرده است.
هوش مصنوعی: صدهزار دریغ از آن بانوی بلندقامت چون سرو راست که قامتش در باغ جهان مانند سروی راست و بلند بود.
هوش مصنوعی: او که مانند مرواریدی از برج پاکدامنی در صندوقچهٔ پردهنشینی پنهان بود، افسوس که از ستم روزگار در خاک پنهان شد.
هوش مصنوعی: او شمع خلوتسرای خاندان پیامبر بود و آن خاندان و دودمان از چهرهاش نور و روشنی داشت؛ یعنی از سادات و مایهٔ آبروی خاندانش بود.
هوش مصنوعی: خلاصه چون آن بانوی بهشتیچهره و پاکسرشت از این دنیای پرغم به سوی کاخ حوریان بهشت رفت،
هوش مصنوعی: قلم هاتف برای سال درگذشت او این مادهتاریخ را نوشت: «آه، زینت از دنیا به گلزار بهشت رفت».
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
لشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبان
چیست آن آبی چو آتش و آهنی چون پرنیان
بیروان تن پیکری پاکیزه چون بیتنْ روان
گر بجنبانیش آب است، ار بلرزانی درخش
ور بیندازیش تیر است، ار بدو یازی کمان
از خرد آگاه نه در مغز باشد چون خرد
[...]
بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشان
تا گمان اندر یقین گم شد یقین اندر گمان
تا که میجستم ندیدم تا بدیدم گم شدم
گم شده گم کرده را هرگز کجا یابد نشان
در خیال من نیامد در یقینم هم نبود
[...]
سرو دیدستم که باشد رسته اندر بوستان
بوستان هرگز ندیدیم رسته بر سرو روان
بوستانی ساختی تو برسر سرو سهی
پر گل و پر لاله و پر نرگس و پر ارغوان
ای بهار خوبرویان چند حیلت کرده ای
[...]
خسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند
پر ز خوان خواهی کنونش کرد و خواهی پر سخوان
تیر تو مفتاح شد در کار فتح قلعه ها
تیر تو مومول شد در دیده های دیده بان
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.