ذبیح اله در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۵۱ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » جمشید » بخش ۱ - پادشاهی جمشید هفتصد سال بود:
بسیاری از کسانیکه به معناکردن شعرحکیم طوس اقدام کرده اند براین باورندکه جمشیدبعدازهمه این کارها منحرف شدو به خودبینی وخودخواهی روی آورد.معنای بیت زیر نیز این معنا را تائیدمیکند.
منی کردآن شاه یزدان شناس / زیزدان بپیچیدوشد ناسپاس
اما دقت درکل داستان وابیات بعدازبیت فوق نشان ازآن داردکه برنامه های جمشیدودر راس آنها تجمیع قدرت در دست شاه ازجمله تمرکزدو نهادقدرتمند سیاست ومذهب دریک فرد نهایتا به اینجا می انجامید.بعبارتی تمایل به تمرکز قدرت و خود رایی علاوه برمنافع سیستم استبداد زائیده خودبینی وخودپرستی است ودرمراحل بعدوپس ازکسب چنین قدرتی تشدیدکننده این روحیه است.بلافاصله پس از بیت فوق میگویددرجهان کسی همتای من نیست روشهای جدید ونوآوریها(هنر درجهان ازمن آمدپدید) حاصل برنامه های من است.واشاره میکند کشور را همانگونه که از ابتدا میخواستم سازماندهی کردم.
جهان را به خوبی من آراستم / چنانست گیتی کجاخواستم
هنردرجهان ازمن آمدپدید / چومن نامورتخت شاهی ندید
خور وخواب وآرامتان از من است / همان کوشش وکامتان ازمن است
بزرگی ودیهیم وشاهی مراست / که گوید که جزمن کسی پادشاست
پس از سرودن این ابیات از زبان جمشید.حکیم خود وارد میشود وچنین نتیجه گیری میکند.وقتی جمشید به این منتها رسید.فره ایزدی از او دور شد.درجای جای شاهنامه میتوان فره ایزدی را معادل مقبولیت ومشروعیت اجتماعی معنا کرد.درادامه داستان نیز همین مفهوم از این کلمه برداشت میشود.بعبارتی مقبولیت اجتماعی جمشیدعلی رغم انجام انبوهی کارپسندیده ازبین رفت وزمانیکه مدعیان قدرت با هماهنگی ضحاک تازی علیه او میشورند جامعه از اوحمایت نمیکند.
ذبیح اله در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۴۷ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » جمشید » بخش ۱ - پادشاهی جمشید هفتصد سال بود:
در شاهنامه کجا در بسیاری از مواقع معنای( که )میدهد لذا در بیت
جهان را بخوبی من آراستم
چنانست گیتی کجا خواستم
کجا معنای که میدهد مانند
کجا شیرمردان جنگاورند فرونده لشکر وکشورند
بیح اله در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۳۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » جمشید » بخش ۱ - پادشاهی جمشید هفتصد سال بود:
درپاسخ نیمای عزیز
در شاهنامه کجا در بسیاری از مواقع معنای که میدهد لذا در بیت
جهان را بخوبی من آراستم
چنانست گیتی که من خواستم
کجا معنای که میدهد مانند
کجا شیرمردان جنگاورند فرونده لشکر وکشورند
مجتبی در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۵۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۶:
نمی دانم که حافظ این شعر را برای چه کسی سروده است. اما من آن را برای خودم خطاب به استاد شجریان تداعی می کنم.
خطاب به او که بهترین اشعار حافظ را خواند و با موسیقی ایرانی جاودانه کرد.
مارشال در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۵۰ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۲:
دوستان گرام ،اگر این رباعی از حضرت خیام هست ،دیگه شکی باقی نمیماند که کوپر اولین کاشف مدارات سامانه خورشیدی نیست.
محسن ، ۲ در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۵۸ دربارهٔ عمان سامانی » گنجینة الاسرار » بخش ۹:
روز روشنشان کند تاریک شام
عادله در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۵۳ دربارهٔ شهریار » منظومهٔ حیدر بابا:
وای چقد اشتباه داره این ترجمه
خسرو ماهدادیان در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۵۷ دربارهٔ رودکی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۵:
اساتید بزرگوار تبوراک به چه معنایی میباشد ؟
رضا ستخر در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۲۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۲۰:
البته بعید نیست که ادما خودشون رو با خیالات نشئه میکنن .
این شعر زمان و مکان و منظور مشخص دارد . فقط باید یک کمی از عالم هپروت به روی زمین پا گذاشت
میلاد در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۰۲ دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۳ - این غزل در تذکرهٔ مرآت الخیال امیر علیخان سودی به نام شیخ سعدی است:
برای بیتِ آخر که هم معنی بده و هم وزن یکدست بشه
این جور میشه نوشت :
در زُلف و رُخَش ، لَعل و لَبَش ، زُو شُدِه سَعدی(سَع دی خونده میشه )
امیرعباس در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۵۸ دربارهٔ ازرقی هروی » رباعیات » شمارهٔ ۱:
لطفا مصرع اول رو تصحیح بفرمایید. خود من تا وقتی توی قسمت نظرات املاء درستش رو ندیدم نتونستم منظور شاعر رو بفمم. کلا شعر رو عوض کرده.
احدی در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۰۸ دربارهٔ عمان سامانی » گنجینة الاسرار » بخش ۳۱:
ای سماوی جلوهی قدسی خرام
ای ز مبدأ تا معادت نیم گاه
نیم گام درست است
احدی در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۶:۵۷ دربارهٔ عمان سامانی » گنجینة الاسرار » بخش ۱۰:
جرعهیی هم ز آن قدح هابیل خورد
ز آن سبب خون دل قابیل خورد
قاعدتاً جای هابیل و قابیل باید عوض شود. چون "قابیل" از جام شقاوت نوشید و خون دل "هابیل" را خورد
احدی در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۶:۵۵ دربارهٔ عمان سامانی » گنجینة الاسرار » بخش ۹:
تلخ سازد آب شیرینشان بکام
روز روشنشان کند تاریک چشم
قافیه ندارد!
احدی در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۶:۴۲ دربارهٔ عمان سامانی » گنجینة الاسرار » بخش ۲:
دُرد او درد است...
به جای: دُرد او در دست
عباس جنت در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۵۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۲۴:
بعضی از ابیات اینجا نیست مثل:
چند بزارد این دلم وای دلم خراب دل
چند بنالد این لبم پیش خیال شاه من
جانب بحر رو کز او موج صفا همی رسد
غرقه نگر ز موج او خانه و خانقاه من
آب حیات موج زد دوش ز صحن خانه ام
یوسف من فتاد دی همچو قمر به چاه من
سیل رسید ناگهان جمله ببرد خرمنم
دود برآمد از دلم دانه بسوخت و کاه من
خرمن من اگر بشد غم نخورم چه غم خورم
صد چو مرا بس است و بس خرمن نور ماه من
در دل من درآمد او بود خیالش آتشین
آتش رفت بر سرم سوخته شد کلاه من
یحیا راستگو در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۵۳ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
عطّار، اندرین ره، اندوهگین فرو شُد
زیرا که او تمام است انده گسار ما را
فرو شُدن در راه به معنی طی کردن راهه. غمگین هم قیده. اگر مفعول بود و فروختن بود باید اندوه میومد نه اندوهگین. شاعر میگه: عطار در این راه اندوهگین طی طریق می کند، زیرا که او به مثابه ی اندوه گسار برای ما کافی است.
همایون در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۲۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۵:
حقیقتا کسی جا و مکان جلال دین را درک نمی کند که جایگاه او در هستی کجاست، این غزل تلاشی است برای این منظور
انسان هر کاری کند اسیر جسم است و ارزشهای جسمانی و واقعیتها و حواس بیرونی او تماما او را در بر گرفته است
مثال زیبا و حقیقت تلخی را ناگزیر بیان میکند و آن اینست که جدای از رابطه فرزندی و پدر مادری هیچ انسانی به اندازه یک بز هم برای دیگری ارزش قائل نیست و استثنایی در این میان نیست و آنان نیز که چون شبانان ادعاها و هیاهوها به پا میکنند دیگران را چون گلهای از گوسفند به حساب میآورند شاید این حقیقت ما را به فکر وادارد و به دنبال حقیقت خود و بی مرزی و بی اندازه بودن انسان در هستی پی ببریم و اینکه در حقیقت همه چیز در هستی بی ارزش است و نابود شدنی و بی هستی است بجز انسان. انسان نیازمند بهشت نیست تا جاودان شود بلکه انسان میتواند شرابی بسازد و با آن مستی کند که همان مستی، جاودانی او است، و جاودانی را انسان به هستی میبخشد نه بر عکس، و این انسان است که شادی را به هستی میآورد و انسان را بام و آسمانی ویژه است که میتواند به آن پای گذارد ودر این رها شود بی آنکه دیگر نیازی به قفس جسمانی داشته باشد، آیا کسی به سادگی میتواند به این باور زیبا و یگانه و این الماس بی همتا برسد و از ارزش گذاری مادی و جسمانی خود که از یک بز بیشتر نیست رهایی یابد؟
مسعود هوشمند در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۳۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۵:
درود
شادروان علامه قزوینی نوشته اند "آنست به"
منظور (اَنِسَ بِه) میباشد که به معنای انس و الفت گرفتن و به صورت متعدی است لیکن به حکم ضرورت وزن شعر، شاعر (آنستُ به) را جانشین آن نموده که (به) زائد است.
مارشال در ۷ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۱۷ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۶: