بگشا به تبسم لب شیرین شکربار
کز تنگ دهانت به شکر تنگ شود کار
یک قوم ز ابروی تو در گوشهٔ محراب
یک طایفه از چشم تو در خانهٔ خمار
از تابش رخسار تو یک شهر بر آذر
وز نرگس بیمار تو یک قوم در آزار
آنجا که ز خطت اثری سجده برد مور
و آنجا که ز زلفت خبری مهره نهد مار
هم برده ز جعد تو صبا نافه به خرمن
هم خورده ز لعل تو امل بادهٔ خروار
هم شربتی از لعل تو در دکهٔ قناد
هم نکهتی از جعد تو در طبلهٔ عطار
در چنبر گیسوی تو بس عنبر سارا
در حقهٔ یاقوت تو بس لؤلؤ شهوار
یک جمع پراکندهٔ آن سنبل پیچان
یک شهر جگر خستهٔ آن نرگس بیمار
رازم همه افشا شد از آن عمرهٔ عمار
عقلم همه سودا شد از آن طرهٔ طرار
معشوق نداند غم محرومی عاشق
آزاد ندارد خبر از حال گرفتار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف معشوق است. شاعر لب و دهان، ابرو، چشم، رخسار، خط و زلف او را برمیشمارد و نشان میدهد که هر یک گروهی را به عبادت یا میخانه، به سوختن یا پریشانی کشانده و حتی شکر و مشک و عطر بازار از او مایه گرفتهاند. در پایان از ستایش به شکوه میرسد و میگوید معشوق آزاد از رنج عاشق گرفتار و محروم بیخبر است.
هوش مصنوعی: ای معشوق، لب شیرین و شکرریزت را با لبخند باز کن؛ زیرا دهان کوچک و شیرین تو کار را بر شکر تنگ میکند و شکر در برابر آن بیرونق میشود. «تنگ» هم به معنای کوچکی دهان است و هم به سختی افتادن کار شکر.
هوش مصنوعی: گروهی به سبب ابروی کمانی تو که به محراب میماند، گوشهنشین محراب و اهل عبادت شدهاند و گروهی به سبب چشم مست تو به میخانه پناه بردهاند.
هوش مصنوعی: از درخشش چهرهٔ تو مردم یک شهر در آتش عشق میسوزند و از چشم خمار و بیمارگونهٔ تو گروهی در رنج و آزارند.
هوش مصنوعی: در جایی که نشانی از خط سبز رخسار تو باشد، مور در برابرش سجده میکند و در جایی که خبری از زلف تو برسد، مار مهرهٔ خود را فرومینهد و تسلیم میشود؛ یعنی خط تو از مور و زلف تو از مار برتر است.
هوش مصنوعی: باد صبا از زلف پیچیدهٔ تو خرمنخرمن نافهٔ مشک برده است و آرزو از لب لعل تو خروارخروار باده نوشیده است.
هوش مصنوعی: شربتی که در دکان شیرینیفروش است از لب سرخ تو گرفته شده و بوی خوشی که در جعبهٔ عطار است از زلف تو برخاسته است.
هوش مصنوعی: در حلقهٔ گیسوی تو عنبر ناب فراوان است و در حقهٔ یاقوتین دهانت مرواریدهای شاهوار، یعنی دندانهای درخشان، بسیار است.
هوش مصنوعی: گروهی پریشانحال آن زلف پیچان چون سنبلاند و مردم یک شهر دلخستهٔ آن چشم خمار چون نرگس.
هوش مصنوعی: از آن غمزهٔ رازفاشکن تو همهٔ راز من آشکار شد و از آن زلف دلربا و عیار عقل من یکسره به دیوانگی بدل شد. (ظاهراً «عمرهٔ عمار» تصحیف «غمزهٔ غماز» است.)
هوش مصنوعی: معشوق از غم محرومی عاشق آگاه نیست، همانگونه که آدم آزاد از حال کسی که گرفتار و دربند است خبر ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی
همچون شمنی شیفته بر صورت فرخار
امروز به اقبال تو، ای میر خراسان
هم نعمت و هم روی نکو دارم و سیار
درواز و دریواز فرو گشت و بر آمد
[...]
مدحت کن و بستای کسی را که پیمبر
بستود و ثنا کرد و بدو داد همه کار
آن کیست بدین حال و که بوده است و که باشد ؟
جز شیر خداوند جهان ، حیدر کرّار
این دین هدی را به مثل دایرهای دان
[...]
ای آنکه همی قصه من پرسی هموار
گویی که چگونه ست بر شاه تراکار
چیزیکه همی دانی بیهوده چه پرسی
گفتار چه باید که همی دانی کردار
ور گویی گفتار بباید ز پی شکر
[...]
این زرد تن لاغر گل خوار سیه سار
زرد است و نزار است و چنین باشد گل خوار
همواره سیه سرش ببرند از ایراک
هم صورت مار است و ببرند سر مار
تا سرش نبری نکند قصد برفتن
[...]
هنگام بهارست و جهان چون بت فرخار
خیز ای بت فرخار، بیار آن گل بیخار
آن گل که مر او را بتوان خورد به خوشی
وز خوردن آن روی شود چون گل بربار
آن گل که مر او را بود اشجار ده انگشت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.