صبا ز برگ گلش چون کلاله بر گیرد
دلم چو سنبلش آشفتگی ز سر گیرد
چو یوسف است بخوبی ولی سلیمان وار
هزار کشور جانرا بیک نظر گیرد
دمید سبزه تر بر کنار سرخ گلش
چو هاله ئی که ز قوس قزح قمر گیرد
بغیر غالیه گون خط بگرد سطح مهش
که دید شام که او دامن سحر گیرد
بسوزم از تف دل گفتمش چنان زغمت
جواب داد که با من کجات در گیرد
باختیار سفر از جناب حضرت او
کسی کند که دل از جان خویش بر گیرد
از او جدا نتوانم شدن که روز وداع
رود ز دیده من سیل و رهگذر گیرد
نه آن بود دل من گر هزار جور کشد
که جز طریقه عشقش ره دگر گیرد
نباید ابن یمین را جفاش تلخ از آنک
چو بگذرد بلبش لذت شکر گیرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف زیبایی معشوق است: زلف آشفته، خط سبز و سیاه بر گرد چهرهٔ ماهمانند، و حسنی که مانند یوسف است و چون سلیمان جانها را تسخیر میکند. در ادامه عاشق از سوز خود میگوید و پاسخ بیاعتنای معشوق را میشنود. با این همه بر وفاداری خود پای میفشارد و جدایی را برابر با مرگ میداند. در پایان ابن یمین جفای معشوق را چون از لب او برمیآید، شیرین میشمارد.
هوش مصنوعی: هنگامی که باد صبا زلف معشوق را مانند کاکل از روی چهرهٔ گلمانندش کنار بزند، دل من مانند زلف سنبلگونش دوباره پریشان و آشفته میشود.
هوش مصنوعی: معشوق در زیبایی مانند یوسف است، اما مانند سلیمان با یک نگاه هزار سرزمین جان را فتح میکند و به فرمان خود درمیآورد.
هوش مصنوعی: موی تازهٔ خط مانند سبزهای تر بر کنار گونهٔ سرخ چون گلش روییده است، همچون هالهای از رنگینکمان که گرد ماه را میگیرد.
هوش مصنوعی: جز خط سیاه و خوشبوی او که گرد چهرهٔ ماهمانندش را گرفته است، چه کسی دیده که شب دامن سپیدهدم را بگیرد؟ یعنی خط سیاه او بر چهرهٔ روشنش مانند شبی است که به صبح پیوسته باشد.
هوش مصنوعی: به او گفتم از غم تو چنان از سوز دل میسوزم؛ پاسخ داد که این سوز و آتش تو در من کی اثر میکند؟
هوش مصنوعی: تنها کسی به میل خود از درگاه او سفر میکند و دور میشود که از جان خود دست کشیده باشد؛ زیرا دوری از او مرگ است.
هوش مصنوعی: نمیتوانم از او جدا شوم، زیرا روز خداحافظی چنان سیل اشکی از چشمم روان میشود که راه رفتن را میبندد.
هوش مصنوعی: دل من چنان نیست که اگر هزار ستم هم ببیند، راهی جز راه عشق او در پیش گیرد.
هوش مصنوعی: ابن یمین نباید ستم معشوق را تلخ بداند، زیرا وقتی آن جفا از لب شیرین او بگذرد، مزهٔ شکر میگیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سر اکابر آفاق شمس دولت و دین
تویی که قدرت تو کوه را کمر گیرد
سپاه حادثه را خوف تو به زخم سنان
چو بخت دشمنت از خواب بی خبر گیرد
فلک بسان همایی ست پرگشاده مقیم
[...]
کدام چاره سگالم که با تو درگیرد
کجا روم که دل من دل از تو برگیرد
ز چشم خلق فتادم هنوز و ممکن نیست
که چشم شوخ من از عاشقی حذر گیرد
دل ضعیف مرا نیست زور بازوی آن
[...]
زمانه عهد و وفا عاقبت ز سر گیرد
مفارقت ز میان من و تو برگیرد
مرا تو جان و جهانی و خاک بر سر دل
اگر به جای تو هرگز کسی دگر گیرد
چو دل هر آینه در کار دوست خواهد شد
[...]
بدل چه پند دهم تا دل از تو برگیرد
بجان چه چاره کنم تا رهی دگر گیرد
کسی که دل ز تو برگیرد اندر آن عجبم
که بر کجا نهد آن دل که از تو برگیرد
بیک نظر بگرفتی و مر او نیست شگفت
[...]
سحرگهی که چمن، شمع لاله در گیرد
سمن به عزم صبوحی پیاله برگیرد
جهان پیر چون نرگس، جوان و تازه شود
هوای جام و نشاط قدح ز سر گیرد
چو مرغ عیسی اگر لعبتی ز گل سازی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.