خه مرحبا و اهلا آخر تو خود کجایی
احوال ما نپرسی نزدیک ما نیایی
ما خود نمی‌شویمت در روی اگرنه آخر
سهلست اینکه گه‌گه رویی بما نمایی
بی‌خرده راست خواهی گرچه خوشت نیاید
بدخوی خوبرویی بیگانه آشنایی
گفتم غمت بکشتم گفتا چه زهره دارد
غم آن قدر نداند کاخر تو آن مایی
الحق جواب شافی اینک چنینت خواهم
دادی به یک حدیثم از دست غم رهایی
گویی بدان میارم کز بد بتر کنم من
من زین سخن نه لنگم تو با که در کجایی
نه برگ این ندارم هان خیر می چگویی
نی دست آن نداری هین زود می چه پایی
گر انوری نباشد کم گیر تیره‌روزی
تو کار خویش می‌کن ای جان و روشنایی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به کسی اشاره می‌کند که به او نزدیک نیست و اوضاع را نمی‌داند. شاعر از او می‌خواهد که به حالشان توجه کند و آنان را فراموش نکند. او از غم و ناامیدی خود می‌گوید و تأکید می‌کند که درد و غم را به آسانی نمی‌توان فراموش کرد. در انتها، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر در زندگی‌اش انوری نباشد، او باید به کار خود ادامه دهد و به روشنی خود پایبند باشد.
هوش مصنوعی: سلام و خوشامد به تو! اما تو کجا هستی که حال ما را نمی‌پرسی و به نزد ما نمی‌روی؟
هوش مصنوعی: ما خود به دیدارت نمی‌آییم، هرچند اگر بخواهی، اتفاقی آسان است که گاه‌گاه خودت به ما نشان دهی.
هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است تو از روی بدخلق و ناشناسی خوش‌تان نیاید، اما اگر بخواهی به حقیقت بخواهی، خوب است که با کسی که به تو مربوط نیست، آشنا شوی اما از او ایرادی نگیری.
هوش مصنوعی: من به او گفتم که غم تو را کشته‌ام، او پاسخ داد که غم چه قدرتی دارد، زیرا تو همواره کسی هستی که در نهایت من به او می‌نگرم.
هوش مصنوعی: حقیقتاً به تو پاسخ روشنی می‌دهم که با یک سخن از معانی، به رهایی از غم دست یابی.
هوش مصنوعی: می‌گویم که اگر بدی از من ببیند، جبران کنم و بنابراین از تو خواهم پرسید که آیا هنوز بر نگرانی‌های خود باقی هستی یا نه.
هوش مصنوعی: من نمی‌توانم به تو بگویم چه می‌کنی، زیرا نه از این حالتی که دارم خبری دارم و نه دست تو را به دست آوردم. بنابراین، عجله نکن و چطور می‌خواهی از من چیزی بخواهی؟
هوش مصنوعی: اگر انوری (شاعر) نباشد، تو به کمبود و بدبختی دچار خواهی شد، پس به کار خود بپرداز و زندگی‌ات را پیش ببر ای جان و روشنایی من.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای صورت بهشتی در صدره بهایی
هرگزمباد روزی از تو مرا جدایی
تو سر و جویباری تو لاله بهاری
تو یار غمگساری تو حور دلربایی
شیرینتر از امیدی واندر دلم امیدی
[...]
آسایشت نبینم ای چرخ آسیائی
خود سوده می‌نگردی ما را همی بسائی
ما را همی فریبد گشت دمادم تو
من در تو چون بپایم گر تو همی نپائی؟
بس بی‌وفا و مهری کز دوستان یکدل
[...]
جانا نگویی آخر، ما را که تو کجایی؟
کز تو ببرد آتش، عشق تو آب مایی
ما را ز عشق کردی، چو آسیای گردان
خود همچو دانه گشتی در ناو آسیایی
گه در زمین دل‌ها پنهان شوی چو پروین
[...]
جان از تنم برآید چون از درم درآئی
لب را به جای جانی بنشان به کدخدائی
جان خود چه زهره دارد ای نور آشنایی
کز خود برون نیاید آنجا که تو درآئی
جانی که یافت از خم زلفین تو رهائی
[...]
خه خه تبارک الله ای ماه تو بجائی
کم زانکه هر مه آخر روئی بمانمائی
دل راز شست محنت جانرا ز دست انده
بی زلف بسته ی تو نبود همی رهائی
جانا بخاک پایت کو دستی تمام دارد
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.