گنجور

کمال‌الدین اسماعیل » رباعیات » شمارهٔ ۲۱۸

 

چون غنچۀ گل در تک و پو می افتد
از شاخ بهر باد فرو می افتد
ز آغاز و سرانجام همی اندیشد
وز آمد و شد خنده برو می افتد


متن کامل شعر را ببینید ...

کمال‌الدین اسماعیل