گنجور

کمال خجندی » غزلیات » شمارهٔ ۲۳۳

 

گل لاف ن با رخ آن سرو قد زد است
باد صباش نیک بزن گو که به زده است
زد پای بر سرم شدم از خود چو آن بدید
در خنده رفت و گفت که بختش لگد زده است
این دل به عاشقی نه از امروز شد علم
کوس محبت ز ازل تا ابد زده است
باید حکیم را سوی بیمار […]


متن کامل شعر را ببینید ...

کمال خجندی