دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید

مردم میان دریا وآتش چگونه شاید؟

نیش نهنگ دارد دل را همی خساید

ندهم، که ناگوارد، که‌ایدون نه خرد خاید

خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست

مر نیک بختیم را بر روی او نشانست

تا زنده‌ام مرا نیست جز مدح تو دگر کار

کشت و درودم اینست، خرمن همین و شد کار