مست و شادان در آمد از در تیم

کرده بیجاده جای دُر یتیم

زیر خط زبرجدش میمی

زیر زلف معنبرش صد جیم

زیر آن جیم طوبی و فردوس

[...]

گله‌ها دارم و نگویم از آنک

عشق را مُهر بر دهن باشد

عاشقان را چو کرم ابریشم

جامه هم گور و هم کفن باشد

عاشقی کز بلا بیندیشد

[...]

بس که بخشد کف تو دُر و گهر

بحر شرمنده گشته و فاوا

چند پویی به گرد عالم چند؟

چند کوبی طریق پویایی؟

تا کی از بهر قوت و شهوت نفس

همچو کاسانه می‌نیاسایی؟