مگوی اندُهِ خویش با دشمنان

که لاحَوْل گویند شادی‌کنان

نشنیدی که صوفی‌یی می‌کوفت

زیرِ نعلینِ خویش میخی چند؟

آستینش گرفت سرهنگی

که: بیا نعل بر ستورم بند

آن کس که به قرآن و خبر زو نرهی

آن است جوابش که: جوابش ندهی

سخن گرچه دلبند و شیرین بود

سزاوارِ تصدیق و تحسین بود

چو یک بار گفتی، مگو باز پس

که حلوا چو یک بار خوردند، بس

سخن را سر است اى خردمند و بُن

میاور سخن در میانِ سخُن

خداوندِ تدبیر و فرهنگ و هوش

نگوید سخن، تا نبیند خموش

نه هر سخن که برآید، بگوید اهلِ شناخت

به سرِّ شاه سر خویشتن نشاید باخت

خانه‌ای را که چون تو همسایه است

ده درم سیمِ بد عیار ارزد

لکن امّیدوار باید بود

که پس از مرگِ تو هزار ارزد

امیدوار بوَد آدمى به خیرِ کسان

مرا به خیرِ تو امّید نیست، شر مرسان

تو بر اوجِ فلک چه دانى چیست؟

که ندانى که در سرایت کیست؟

از صحبت دوستی برنجم

کاخلاق بَدَم، حَسَن نماید

عیبم هنر و کمال بیند

خارم گل و یاسمن نماید

کو دشمنِ شوخ‌چشم ناپاک

[...]

به تیشه کس نخراشد ز رویِ خارا گِل

چنان که بانگِ درشت تو می‌خراشد دل

گر تو قرآن بر این نَمَط خوانی

ببری رونقِ مسلمانی

کسی به دیدهٔ انکار اگر نگاه کند

نشانِ صورتِ یوسف دهد به ناخوبی

و گر به چشمِ ارادت نگه کنی در دیو

فرشته‌ایت نماید به چشم کَرّوبی

هر که سلطان مریدِ او باشد

گر همه بد کند، نکو باشد

و آن که را پادشه بیندازد

کَسش از خیل خانه ننوازد

خواجه با بندهٔ پری‌رخسار

چون در آمد به بازی و خنده

نه عجب، کاو چو خواجه حکم کند

واین کشد بارِ ناز چون بنده

کوته نکنم ز دامنت دست

ور خود بزنی به تیغِ تیزم

بعد از تو مَلاذ و مَلْجَائی نیست

هم در تو گریزم، ار گریزم

هر کجا سلطانِ عشق آمد، نماند

قوّتِ بازویِ تقویٰ را محل

پاکدامن چون زِیَد بیچاره‌ای

اوفتاده تا گریبان در وَحَل؟

دوستان گو، نصیحتم مکنید

که مرا دیده بر ارادتِ اوست

جنگجویان به زورِ پنجه و کتف

دشمنان را کُشند و خوبانْ دوست

چو در چشمِ شاهد نیاید زرت

زر و خاکْ یکسان نماید برت

دردا که طبیبْ صبر می‌فرماید

وین نفسِ حریص را شکَر می‌باید