از خرد و بزرگ هر که دیده‌ست مرا

بر مردم چشم خود گزیده‌ست مرا

گر بد منم آنها ز چه با من نیک اند

بس بد که توئی کز تو رسیده‌ست مرا

روزی که فلک از تو بریده‌ست مرا

کس با لب پر خنده ندیده‌ست مرا

چندان غم هجران تو بر دل دارم

من دانم و آن که آفریده‌ست مرا