×
جویای تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۳۵
بیخود صهبای حیرت باش می نوشی بس است
یک نگاه آیینه را سامان بیهوشی بس است
دایم از فیض سحر روشن روانان زنده اند
مردن شمع و چراغ بزم خاموشی بس است
می پرستی محتسب از ما بلندآوازه شد
[...]
۷ بیت