×
سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۱۲
گفتم چو لبی بوسه دهای بیمعنی
خود چون زلفی پر گرهای بیمعنی
گفتی ز که یابیم بهای بیمعنی
با ما تو برین دلی زهای بیمعنی
۲ بیت