یکی مرد برناست کز خویشتن

به آرایش جامه کرده‌ست زن

پراگنده گشتند زان انجمن

پر از آفرین روز و شبشان دهن

برفتند گویندگان سخن

جوان و جهاندیده مرد کهن

که انجام و فرجام چونین سخن

چه گونه‌است و این برچه آید ببن

بپرسید دیگر که از انجمن

نگهبان کدامست برخویشتن

وزین هر دری جفت گردد سخن

هنرخیره بی‌آزمایش مکن

شنیده سخنها فرامش مکن

که تاجست برتخت شاهی سخن

سخنگوی چون بر گشاید سخن

بمان تا بگوید تو تندی مکن

هران کس که باشد ورا رای‌زن

سبک باشد اندر دل انجمن

نباید شنیدن ز نادان سخن

چو بد گوید از داد فرمان مکن

به پنجم جهاندار نیکوسخن

که نامش نگردد به گیتی کهن

پرستش ز خورد ایچ کمتر مکن

تو نو باش گرهست گیتی کهن

چو بنوازدت شاه کشی مکن

اگر چه پرستنده باشی کهن

برو چون روا شد به چیزی سخن

تو ز آموختن هیچ سستی مکن

بپرسیدم از روزگار کهن

ز نوشین روان یاد کرد این سخن

برو راز بگشاد و گفت این سخن

به جز پیش جان آشکارا مکن

چو بشنید نوشین‌روان این سخن

برو تازه شد روزگار کهن

که آلوده بینم همی زو سخن

پر از دردم از روزگار کهن

یکی چند بنشست با رای‌زن

همه نامداران شدند انجمن

چو آگاه شد غاتفر زان سخن

که خاقان چینی چه افگند بن