×
فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۲
آنان که در محبت او سنگ میخورند
خون را به جای بادهٔ گلرنگ میخورند
من تنگدل ز رشک گروهی که در خیال
تنگ شکر از آن دهن تنگ میخورند
قومی که خشت میکده بالین نمودهاند
[...]
۹ بیت