×
اهلی شیرازی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۰۱
آن خواجه گرش گاه بخرمن نقتد
کس را ز کفش جوی بدامن نفتد
گر افکنیش ز شاخ طوبی بزمین
چون غنچه ز مشت او یک ارزن نفتد
۲ بیت