×
طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۹۲
آنم که شبم روی سحر کم دیدست
تا دیده سحاب دیدهام نم دیدست
بی چشم و زبان و گوش پیوسته دلم
غم گفته و غم شنیده و غم دیدست
۲ بیت
