گنجور

نورس دماوندی » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۷

 

بس که گندم گون من آدم سرشت افتاده است

دل ز دام اختلاطش در بهشت افتاده است

نیست بی حسن عمل از رحمت آرایش ترا

می کند مشاطه رم از هر که زشت افتاده است

هر که را از جان آگاهی بود قالب تهی

[...]

۷ بیت
نورس دماوندی