مرگ جان میدهد از حسرت افسردن ما

گور لب می‌مکد از چاشنی مردن ما

هر نفس می‌کند از دیدهٔ ما جذب سرشک

خاک گوئی شده افیونی خون خوردن ما

سعی از حد بشد و قطرهٔ خونی نچکید

[...]

ای رشته بندگیت در گردن ما

هم از تو بود رو بتو آوردن ما

ما را بگنه مگیر از لطف که هست

زامید عطای تو گنه کردن ما