آن غمزه چو رهزن شکیبایی شد

دل را سبب محبت‌افزایی شد

از همچو تویی به مصلحت بستم چشم

این مصلحتم باعث رسوایی شد

«طالب» که اسیر دشت پیمائی شد

چون آبله پاشد بجبین سائی شد

او توسن عقل بود جولانی گشت

او کشتی عشق بود دریائی شد

کدامین آتشین رخسار گرم خودنمایی شد؟

که اخلاص مغانی ملّتم، در جبهه سایی شد

به چشم از بس خیال آن کف پا نقش می بندم

بیاض دیده روشن سواد من حنایی شد

من شکّر سخن، پرورده ام با شیرهٔ جانش

[...]

در به در دل ز بینوایی شد

جام جم کاسهٔ گدایی شد

دل ز سنگ جفا درست شکست

فارغ از مومیایی شد

گل داغت به فرق من چون شمع

[...]