بدو گفت سیندخت بنمایی‌ام

دل بسته ز اندیشه بگشایی‌ام

دان که من کس نیم گدایی ام

سست عقل و ضعیف رایی ام

نبری گمان فسردگی به غبار بی‌سروپایی‌ام

که به چرخ می‌فکند نفس چو سحر زمین هوایی‌ام

ز تعلقم ندهی نشان که گذشته‌ام من از این و آن

به خیال سلسلهٔ جهان گرهی نخورده رسایی‌ام

به دماغ موج گهر زدم ز جنون نشئهٔ عاجزی

[...]

یا شما خوانید بر یکتایی ام

اجر تا یابید از دارایی ام

بسی داد از غم شکیبایی ام

سترد اشک از پیش بینایی ام

مستم، ز من مپرس کی‌ام یا کجایی‌ام

مرغی پریده از چمن آشنایی‌ام

«بر هرکه بنگری به همین درد مبتلاست»

تنها نه من ملول چنین از جدایی‌ام

گر آشیان ماست به طوبی به قول شیخ

[...]